ในตอนนั้น กลุ่มคนชุดดำในท้องพระโรงใกล้ถูกสังหารหมดแล้ว ขณะที่จินเฟิงก้าวเข้าไปในท้องพระโรง ก็ได้ยินขันทีคนสนิทเอ่ยขึ้นว่า “ท่านแม่ทัพฉิน อย่าเพิ่งฆ่าให้หมด เหลือไว้สักสองสามคนเถิด”
“วางใจเถิด ข้ารู้ดี!”
“รับคำบัญชา” ฉินเจิ้นรับคำแล้วเก็บกริช ก่อนจะฟาดปลอกกริชเข้าที่ท้ายศีรษะของชายชุดดำอย่างแรง
เลี่ยวอิ้นเดินตามมาติด ๆ พร้อมกับเชือกที่เตรียมไว้ เมื่อใดที่ฉินเจิ้นฟาดชายชุดดำสลบ เขาก็จะตามไปมัดไว้ทันที
ทางด้านเจ้ากรมพิธีการซ่อนตัวอยู่หลังเสาตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
องค์รัชทายาททรงโชคไม่ค่อยดีนัก เนื่องจากตอบสนองช้าไปเพียงนิด ทำให้ถูกแสงวาบจนมองไม่เห็นไปชั่วขณะ
ครั้นเมื่อกลับมามองเห็นอีกครั้ง หน้าก็ซีดเผือดด้วยความตกใจ
ชายชุดดำตายก็ตายไป ถูกจับก็ถูกจับไป…
แต่เมื่อเห็นฉินเจิ้นเดินมา รัชทายาทก็หันหลังวิ่งออกไปนอกท้องพระโรง
แต่เพิ่งวิ่งไปได้สองก้าว ก็เห็นจินเฟิงและองค์หญิงเก้าเดินเคียงข้างกันมา
องค์รัชทายาทกลอกตาไปมา ชักมีดสั้นที่เอวออกมาแล้วพุ่งเข้าหาองค์หญิงเก้า
บัดนี้สถานการณ์เลวร้ายแล้ว มีเพียงการจับตัวองค์หญิงเก้าไว้เท่านั้นที่จะทำให้เขามีโอกาสรอดชีวิต
