ยามนี้จูเอ๋อร์กับชิ่นเอ๋อร์ไม่ได้อยู่เคียงข้างองค์หญิงเก้า จึงนับเป็นโอกาสเหมาะที่องค์รัชทายาทจะลงมือ
ทว่ายังมิทันที่องค์รัชทายาทจะเข้าใกล้ เป่ยเชียนสวินก็พุ่งวาบออกจากด้านหลังของจินเฟิง ปรากฏกายขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะวาดขาเตะออกไปที่ข้อมือขององค์รัชทายาทอย่างรวดเร็ว
กริชในมือขององค์รัชทายาทร่วงหล่นลงพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นดังก้อง
“เชียนสวิน ไว้ชีวิตมัน!”
องค์หญิงเก้าเห็นเป่ยเชียนสวินจะลงมือสังหาร จึงรีบเอ่ยปากห้ามปราม
เป่ยเชียนสวินหันไปมองจินเฟิงแวบหนึ่ง พบว่าจินเฟิงพยักหน้า ดาบทมิฬจึงเปลี่ยนจากการฟันเป็นการตบฟาดลงบนต้นคอขององค์รัชทายาทอย่างแรง
องค์รัชทายาทตาพร่าเลือนแล้วสลบไป
ในเวลานี้ชายชุดดำที่ประตูท้องพระโรงก็ถูกผู้คุ้มกันภัยกำจัดจนหมดสิ้น
ทั้งภายในและภายนอกหงเต๋อเตี้ยนตกอยู่ในมือของผู้คุ้มกันภัย องครักษ์หลวงและทหารชุดเกราะแดงอย่างสมบูรณ์
“อู่หยาง ธิดาของพ่อ หากเจ้ามาช้ากว่านี้อีกเพียงก้าวเดียว พ่อคงมิได้พบเจ้าอีกแล้ว!”
ฮ่องเต้ตรัสพลางลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกร และก้าวอย่างโซเซไปทางองค์หญิงเก้า ดวงตาแดงก่ำราวกับจะหลั่งน้ำตาออกมา
“เสด็จพ่อ ตั้งสติด้วยเพคะ!”
