“ที่แห่งนี้ ขันทีอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์เอ่ยวาจา!”
เจ้ากรมพิธีการจ้องมองฮ่องเต้พลางกล่าวต่อว่า “ฝ่าบาท พระองค์ทรงรู้จักองค์รัชทายาทดี บัดนี้ควรออกพระราชโองการเสียเถิด พระองค์จะได้เป็นไท่ซ่างหวง ฮองเฮาและเหล่านางสนมก็ไม่ต้องมาลำบาก หากพระองค์ทรงยืดเยื้อต่อไป องค์รัชทายาทกริ้วขึ้นมา เกรงว่าจะไม่เป็นการดี”
ฮ่องเต้ได้ยินดังนั้นก็ทรงกริ้ว ใช้พระหัตถ์ตบลงบนที่เท้าแขนบัลลังก์มังกรอย่างแรง “ให้ไอ้ลูกทรพีเข้ามาพบข้า!”
สิ้นเสียงคำพูด ตรงประตูท้องพระโรงก็ดังเสียงตวาดก้อง “คนแก่ตายยาก! เจ้าลองเรียกข้าว่าลูกทรพีอีกคำสิ!”
องค์รัชทายาทพาองครักษ์สองนายก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงอย่างองอาจ
“ไอ้ลูกทรพี! ข้าแต่งตั้งเจ้าเป็นรัชทายาท ช่างเป็นการตัดสินใจที่มืดบอดเสียจริง!”
เมื่อฮ่องเต้เห็นเฉินเหยวียนคว่าง เขาก็โกรธจัดจนหยิบแท่นฝนหมึกบนโต๊ะขว้างใส่
น่าเสียดายที่พละกำลังของพระองค์น้อยเกินไป แท่นฝนหมึกที่มีน้ำหนักจึงลอยไปได้เพียงไม่กี่เมตรก็ตกลงบนพื้น
“คนแก่ตายยาก กล้าเรียกข้าว่าลูกทรพีอีกครั้ง ข้าจะตัดลิ้นเจ้าเสีย!”
องค์รัชทายาทจ้องฮ่องเต้อย่างเดือดดาล แล้วเอ่ยวาจาด้วยความแค้นเคือง
