“ฝ่าบาท โปรดทรงระงับโทสะเถิดพ่ะย่ะค่ะ” เจ้ากรมพิธีการรีบก้าวออกมาไกล่เกลี่ย “ฝ่าบาท ทรงทำเช่นนี้ไปเพื่อสิ่งใด เพียงแค่ทรงออกราชโองการก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ เหตุใดต้องให้เป็นเช่นนี้?”
“ให้ข้าออกโองการให้ลูกทรพีน่ะหรือ ฝันไปเถิด!”
เฉินจี๋หัวเราะลั่น “ลูกทรพี ฟังความจริงเถิด ครึ่งชั่วยามก่อนข้าส่งโองการออกไปแล้ว หากข้าเป็นอันใดไปก็ให้เหล่าซื่อสืบบัลลังก์ แม้เจ้าจะได้นั่งบัลลังก์มังกร แต่อย่างไรก็ถือเป็นกบฏ ปวงประชาชาวต้าคังจะประณามเจ้า!”
“ว่าอย่างไรนะ!”
ทั้งองค์รัชทายาท เจ้ากรมพิธีการต่างก็หน้าซีดเผือด
ที่พวกเขาล้อมวังหลวง ก็เพราะต้องการบัลลังก์โดยชอบธรรมมิใช่หรือ?
หากฮ่องเต้ส่งพระราชโองการออกไปจริง ตำแหน่งรัชทายาทแน่นอนว่าไม่มั่นคงอีกต่อไป
“คนแก่ตายยาก เจ้ากำลังหาที่ตายใช่หรือไม่!”
รัชทายาทโกรธจนหน้าแดง ตวาดด้วยความโมโห “พวกเจ้ายังรออะไรกันอยู่ จับตัวคนแก่ตายยากผู้นี้ไว้ แล้วถามดูว่าพระราชโองการถูกส่งไปที่ใดแล้ว!”
“รีบลงมือเร็วเข้า! รีบลงมือเร็วเข้า!”
คราวนี้เจ้ากรมพิธีการไม่ได้ทำตัวเป็นคนกลางอีกต่อไป แต่กลับร่วมเร่งเร้าให้คนชุดดำลงมือพร้อมกับรัชทายาท
“พวกเจ้าคิดจะจับข้างั้นหรือ ไม่มีทาง!”
