แม่ทัพใหญ่ฉินกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “บิดาของกระหม่อมถูกคนลอบทำร้ายจนสิ้นสติ เหล่าทหารรักษาพระองค์ก็ถูกเฉินซินผิงและเฝิงซื่อเฉิงควบคุม พวกมันไม่เพียงแต่ยึดประตูเมือง แต่ยังปิดล้อมวังหลวงอีกด้วย!”
“ว่าอย่างไรนะ!”
แม้องค์หญิงเก้าจะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่พอได้ยินเช่นนั้นก็ยังตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไป
ทหารรักษาพระองค์ไม่เคยมีการเคลื่อนกำลังพล นางรู้ว่าในเมืองเกิดเรื่องขึ้น แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้
ตอนนี้วังหลวงถูกปิดล้อมไปเสียแล้ว!
“มีข่าวของฝ่าบาทหรือไม่? พระองค์ทรงเป็นอย่างไรบ้าง?” องค์หญิงเก้าถามอย่างร้อนใจ
“ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ เขตพระราชฐานถูกผู้คนของเฉินซินผิงและเฝิงซื่อเฉิงล้อมไว้แล้ว แม้แต่หน่วยข่าวกรองก็ยังสืบข่าวไม่ได้ในขณะนี้”
ฉินเจิ้นทูลว่า “แต่ก่อนจะปิดล้อมเขตพระราชฐาน มีผู้พบเห็นองค์รัชทายาททรงนำกำลังทหารหกเหล่าทัพแห่งตำหนักบูรพาเข้าเขตพระราชฐานไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“หกเหล่าทัพบูรพาอยู่ในความดูแลของฉินจงมิใช่หรือ เหตุใดเจ้าไม่ส่งคนไปถามเขาดูเล่า?” องค์หญิงเก้าตรัส
