อบหรือ? เช่นนี้แล้วจะมีอนาคตได้อย่างไร?”
ฟังถึงตรงนี้ ชือ ชวี่กลับคลายคิ้วอย่างโล่งใจ “ที่แท้เจ้ากังวลเรื่องนี้เอง”
เยา มบาง
“ตั้งแต่ข้าตัดสินใจว่าจะรักเจ้า เรื่องเหล่านี้ยัาไตร่ตรองหมดแล้ว ไม่มี
สิ่งใดจะเป็นกําแพงได้ นอกจากเจ้าไม่รักข้า
เขาหยุดชั่วครู่ ก่อนกล่าวด้วยน้ําเสียงเด็ดขาด
“ต่อให้เจ้าไม่รัก ข้าก็จะไม่ปล่อยมือ หากข้ารักเจ้าแล้ว เจ้าหนีไม่พ้น
มือบ้าหรอก”
เขารู้ดีว่าตนมิใช่บุรุษใจกว้างดุจภาพลักษณ์ภายนอก หากรักแล้ว ย่อมรักสุดใจ มิอาจถอยหลัง คนเช่นเขา หากถูกรักตอบ ย่อมสุขตลอดชีวิต แต่หากถูกรังเกียจ ย่อมกลายเป็นโศกนาฏกรรม คําพูดเอาแต่ใจเช่นนี้ กลับ ไม่ทําให้จ้าวเข่อหรันรังเกียจ ตรงกันข้าม หัวใจกลับอุ่นวาบราวมีน้ําผึ้งไหล ชิม เขาเห็นนางเงียบ จึงรีบร้อนย้า
“ไม่ว่าเจ้าคิดเช่นไร ชาตินี้เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอกเจ้าตัวน้อย ตั้งแต่ วันที่ข้ารักเจ้า เจ้าก็ถูกกําหนดแล้วว่าจะเป็นของข้าเพียงผู้เดียว
จ้าวเข่อหรันอยากเอื้อนเอ่ยตอบรับ ทว่ากลับฝืนใจ
“สิ่งที่ข้าต้องการ… ท่านให้ไม่ได้”
ฮือถูก จ้องนางแน่นิ่ง
“เจ้าต้องการสิ่งใด บอกมา หากข้ามี จะมอบให้ หากไม่มี ข้าจะชิงมา
ให้ เพียงแค่เจ้าพูดมา
นางเชื่อในคําพูดนั้นทุกถ้อยคํา แต่ก็ยังถามเสียงแผ่ว
“เหตุใดท่านจึงรักข้า? หญิงสาวที่ดีกว่าข้ามีมากมาย เราไม่เคยพบกัน
มาก่อน แล้วท่านรักข้า ตั้งแต่เมื่อใด?”
ฮือถูชวี่นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนรอยยิ้มอ่อนโยนจะปรากฏ
“ครั้
