“พวกมันล้วนเป็นนักฆ่า แม้จะจับเป็น ๆ ได้ ก็มิอาจเค้นเอาคำใดออกมาได้”
องค์หญิงเก้าทรงคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว จึงรับสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อีกอย่าง ท่านอาจารย์เคยกล่าวไว้ ห่านบินผ่านย่อมทิ้งเสียง เสือผ่านย่อมทิ้งรอยเท้า พวกมันมีกันมากมายขนาดนี้ ย่อมต้องมีที่มาที่ไป เป็นไปไม่ได้ที่จะโผล่มาอย่างไร้ร่องรอย พรุ่งนี้เจ้าจงนำศพพวกมันไปโยนไว้ที่ตลาดสด ปล่อยให้ชาวบ้านดู บางทีอาจมีผู้ใดรู้จักพวกมันบ้าง”
ฉินเจิ้นฟังแล้วจึงมององค์หญิงเก้าอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะหันไปมองจินเฟิง
ในใจเขาทราบดีว่าเมืองหลวงคงจะไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขอีกต่อไปแล้ว!
