ในเวลาอันสั้นเพียงนี้ พวกชิ่นเอ๋อร์สามารถกำจัดกลุ่มคนชุดดำนับร้อยได้หมดสิ้นแล้วหรือ?
“ท่านแม่ทัพ ไม่ได้ไปนอกเมืองหรือ ท่านมาตั้งแต่เมื่อใด?”
เลี่ยวอิ้นเห็นฉินเจิ้นก็รีบตรงเข้ามาถาม “ผู้คุ้มกันภัยกลุ่มนี้ ท่านพามาหรือ?”
“บางอย่างก็ไม่ควรเอ่ยถามนะ”
ฉินเจิ้นกล่าวสาบานต่อหน้าจินเฟิง ย่อมเปิดปากพูดสิ่งใดมิได้
หลังจากดุด่าเลี่ยวอิ้นแล้ว เขาก็ถามว่า “พวกชุดดำเหล่านี้มาจากที่ใดกัน?”
“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน” เลี่ยวอิ้นส่ายหน้า “แต่ว่าจับพวกหัวหน้าของพวกมันมาได้มิใช่หรือ? ข้าจะไปถามพวกมันเดี๋ยวนี้!”
พูดจบเขาก็เดินอย่างดุดันไปทางพวกชุดดำที่ถูกจับ
แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็เห็นพวกชุดดำล้มลงไปทีละคน
“แย่แล้ว พวกมันซ่อนยาพิษไว้ในปาก!”
เลี่ยวอิ้นพุ่งเข้าไปบีบคางของชายชุดดำคนหนึ่งที่ยังไม่ล้มลง แล้วออกแรงบีบกรามของอีกฝ่าย
แต่สุดท้ายก็ยังช้าไปหนึ่งก้าว ยาพิษถูกกลืนลงไปแล้ว ชายชุดดำจ้องตาเขม็งดิ้นรนสองสามครั้งก็สิ้นใจ
“จับคนได้แล้วทำไมไม่ตรวจสอบก่อน!”
ฉินเจิ้นยกขาเตะฉินหมิงหนึ่งที
ฉินหมิงรู้ตัวว่าตนผิดจึงก้มหน้าลงไม่ส่งเสียง
