“แม่ทัพฉิน ท่านพอจะนำคนเข้าเมืองได้หรือไม่?” จินเฟิงเอ่ยถาม
“ไม่ได้ หากทำได้ข้าคงเข้าเมืองไปนานแล้ว”
“แล้วพวกเขาไม่สามารถหย่อนตะกร้าลงมาแล้วส่งคนขึ้นไปหรือ?”
จินเฟิงเอ่ยถาม “บิดาของท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ ส่วนท่านก็เป็นถึงผู้บัญชาการทหารชุดเกราะแดง ภายในกองกำลังรักษาพระองค์ ย่อมต้องมีคนสนิทอยู่บ้างมิใช่หรือ หากประตูเมืองนี้เฝิงเหลียนเฉาผู้ขี้ขลาดดูแล พวกเราก็เปลี่ยนไปเข้าประตูอื่นเสียสิ!”
“บ่ายวันนี้ข้าได้ลองขี่ม้าวนดูประตูเมืองแต่ละแห่งแล้ว กองกำลังป้องกันเมืองล้วนถูกเปลี่ยนเป็นคนของตระกูลอื่นทั้งหมด” ฉินเจิ้นกล่าวอย่างจนใจ
“…” จินเฟิงพูดไม่ออก
การเดินทางของผู้คุ้มกันภัยต้องพกพาสิ่งของเช่นธนูจ้งหนู่ แต่ฉินเจิ้นและอีกสองคนไม่ได้พกอะไรติดตัวมาเลย บ่ายแก่ ๆ ก็มาถึงประตูเมืองแล้ว
จินเฟิงคิดว่าพวกเขารออยู่แถวนี้เพื่อรอประตูเปิด ที่แท้ก็เดินวนรอบมาแล้ว
“แล้วข่าวกรองของท่านถูกส่งออกมาได้อย่างไร?” จินเฟิงถาม
“ข้ามีคนแฝงตัวอยู่ในกลุ่มของเขา พวกเขาฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตใช้ก้อนหินห่อข่าวโยนลงมา”
ฉินเจิ้นอธิบายว่า “แต่ถ้าหย่อนตะกร้าลงมา เสียงจะดังเกินไป เราไม่สามารถทำเช่นนั้นได้”
