“ลั่วหลาน เจ้าจงรอข่าวอยู่ที่นี่” จินเฟิงสั่งการ “เชียนสวิน เจ้าอยู่คุ้มครองลั่วหลาน”
“ทราบ!” ลั่วหลานตอบรับอย่างว่าง่าย แต่เป่ยเชียนสวินกลับส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ข้าจะเข้าเมืองพร้อมท่าน”
“เจ้าแน่ใจหรือ?”
ในเมืองหลวงนั้นเต็มไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น จริง ๆ จินเฟิงก็อยากพาเป่ยเชียนสวินเข้าไปในเมืองด้วย
แต่พอคิดถึงการที่เป่ยเชียนสวินขึ้นบอลลูนลมร้อน ขาของเขาก็พลันปวดขึ้นมา
คราวก่อนที่ภูเขาอวี้เหล่ย เป่ยเชียนสวินเกือบจะหักขาข้าไปแล้ว
“ตกลง!” เป่ยเชียนสวินเหลือบมองจินเฟิง “วางใจเถิด ครั้งนี้จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข้าจะคิดเสียว่านั่งรถม้า แบบนั้นก็ไม่เป็นไรแล้ว”
“ก็ได้” จินเฟิงพยักหน้าตกลง
“ท่านอาจารย์ เหล่าอิงกล่าวว่าที่นี่มีผู้คนมากเกินไป ไม่เหมาะสมที่จะปล่อยเร่อชี่ฉิวขึ้นไป เขาให้ข้ามาเรียกท่านอาจารย์ไปยังสถานที่ที่ไกลออกไป”
ต้าหลิววิ่งมารายงาน
นอกเมืองไม่เพียงแต่มีพวกเขาเท่านั้น ยังมีชาวบ้านอีกไม่น้อย
ชาวบ้านหวาดกลัวการเผชิญหน้ากับโจรท้องถิ่น เมื่อฟ้ามืดพวกเขาจึงรวมตัวกันอยู่รอบ ๆ บริเวณค่ายของจินเฟิง
หากจุดบอลลูนลมร้อนที่นี่ ทุกอย่างก็จะถูกเปิดเผย
“ไปหาเหล่าอิงกันเถิด”
