ผ่อนฝีเท้าตั้งแต่ระยะไกล พร้อมกับวางมือบนด้ามดาบอย่างระแวดระวัง
เมื่อเหล่าเจ้าหน้าที่จำได้ว่าเป็นคนของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยน พวกเขาก็เบาใจลง ก่อนเข้ามาพลางเอ่ยถามว่า “ผู้ใดเป็นเจ้าบ้าน?”
“ข้าเอง” หญิงชรารีบวิ่งออกมาเอ่ยถาม “ใต้เท้าทั้งสอง มีสิ่งใดให้ข้ารับใช้หรือ?”
“พวกตงหมานกำลังจะยกทัพมา หากไม่อยากพบจุดจบ ก็รีบเก็บข้าวของแล้วหนีไปให้ไกล” เจ้าหน้าที่ตะโกนบอก
“ว่าอย่างไรนะ พวกตงหมานกำลังจะบุกมา?” หญิงชราได้ยินดังนั้นสีหน้าพลันเผยความหวาดหวั่นออกมา
เดิมทีครอบครัวนางอาศัยอยู่ทางเหนือของแม่น้ำฮวงโห แต่เมื่อสิบกว่าปีก่อน พวกตงหมานยกทัพปล้นชิงแดนจงหยวน สามีของนางก็ถูกฆ่าตายในครั้งนั้น
นางและบุตรชายหลบภัยในบ่อน้ำ จึงรอดชีวิตมาได้
ครั้นพวกคนเถื่อนถอยทัพกลับไป นางจึงพาบุตรชายมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง หวังจะมาอาศัยตั้งถิ่นฐานใหม่ เพราะคิดว่าเมืองหลวงนั้นปลอดภัย ใครเล่าจะรู้ว่าพวกคนเถื่อนกลับหมายมั่นจะตีเมืองหลวงเสียแล้ว
เพียงนึกถึงความโหดเหี้ยมของพวกคนเถื่อน หญิงชราก็รู้สึกหวาดหวั่น
เมื่อเตือนหญิงชราเสร็จแล้ว เจ้าหน้าที่จึงหันไปทางจินเฟิงและคนอื่น ๆ แล้วกล่าวว่า “พวกเจ้า พี่น้องสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยน กลับไปเถิด อย่าได้เดินทางต่อไปอีกเลย พวกเจ้าไม่อาจเข้าเมืองหลวงได้หรอก เพราะประตูเมืองปิดแล้ว”
“ประตูเมืองปิดแล้วหรือ?” จินเฟิงขมวดคิ้วเอ่ยถาม “ปิดตั้งแต่เมื่อใด พวกตงหมานข้ามแม่น้ำมาแล้วหรือ?
