้าที่แวะเวียนมาเป็นอย่างดี
เหล่าผู้คุ้มกันยังคอยช่วยสองแม่ลูกสะสางปัญหาจากพวกอันธพาลที่ชอบมาก่อเรื่องอีกด้วย
ดังนั้นเมื่อจินเฟิงและคณะเดินทางมาใกล้ร้านน้ำชาเพียงลี้เศษ ฝ่ายแม่ผัวก็ร้องบอกลูกสะใภ้ในร้านว่า “กุ้ยฟาง เร่งไปต้มน้ำเถิด คนจากหอการค้ากำลังจะมา ดูเหมือนจะมาหลายคนด้วย”
ลูกสะใภ้ชะโงกหน้ามองไปยังถนน จึงรีบไปตักน้ำจากบ่อน้ำเข้าไปในร้านทันที
เด็กหญิงตัวน้อยก็กอดฟืนมัดเล็ก ๆ เข้าไปช่วยมารดาก่อไฟ
“ต้าเหนียง พวกข้ามีธุระต้องรีบเดินทาง ขอฝากสินค้าไว้ที่นี่สักหนึ่งถึงสองวัน ข้าจะมอบผ้าให้ท่านสองฉื่อเป็นค่าเช่าเรือน พอได้หรือไม่?”
ผู้ช่วยของลั่วหลานรีบวิ่งเข้าไปเจรจากับหญิงชราร้านน้ำชา
“ไอหยา พูดอะไรเช่นนั้น พวกเจ้าหอการค้าและผู้คุ้มกันภัยต่างก็ช่วยอุดหนุนร้านข้าไว้มากนัก อย่าว่าแต่ฝากหนึ่งสองวัน แม้จะฝากไว้ทั้งปี ข้าก็ไม่เรียกร้องสิ่งใดจากพวกเจ้าหรอก”
หญิงชรารีบโบกมือปฏิเสธ
จินเฟิงไม่ได้ลงจากม้า หญิงชราจึงเอ่ยกับผู้ช่วยว่า “แม่นาง เชิญให้ทุกคนลงมาพักผ่อนเถิด กุ้ยฟางไปต้มน้ำร้อนแล้ว คงอีกไม่นานก็เสร็จ”
“ไม่ต้องหรอก พวกข้าจะไปเมืองหลวง ยังมีธุระต้องสะสาง” ผู้ช่วยกล่าว “วางของลงแล้วพวกข้าจะไปทันที”
หญิงชรากำลังจะเอ่ยปาก ทว่ากลับได้ยินเสียงกีบเท้าม้าดังมาแต่ไกล
มองเห็นล่อสองตัววิ่งมาจากทางเมืองหลวง บนหลังทั้งสองต่างบรรทุกเจ้าหน้าที่มาคนละหนึ่ง
พอเห็นจินเฟิงพวกเขา เหล่าเจ้าหน้าที่ก็เริ่ม
