ฉินเจิ้นเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก ทว่าบนใบหน้ากลับมิได้เผยความรู้สึกใดออกมา และตอบกลับไปว่า “เมื่อเช้าหน่วยลาดตระเวนทหารม้าของชาวตงหมานได้เดินทางมาถึงริมฝั่งแม่น้ำฮวงโหด้านทิศเหนือแล้ว พวกเขานำหน้ากองทัพหลักมาหลายสิบลี้ คาดว่าบ่ายถึงค่ำวันนี้ กองทัพหลักของพวกเขาคงมาถึง”
“แล้วสะพานลอยน้ำบนแม่น้ำฮวงโหและเรือต่าง ๆ เลียบชายฝั่ง พวกเจ้าจัดการเรียบร้อยแล้วหรือไม่?” จินเฟิงเอ่ยถามอีกครั้ง
“พวกข้าได้รื้อถอนสะพานลอยน้ำจนหมดสิ้นแล้ว ส่วนเรือทั้งหลายในรัศมีร้อยลี้ ไม่ว่าจะเป็นเรือสินค้าหรือเรือประมง ล้วนถูกพวกข้าบังคับให้นำไปไว้ที่เขตโต้วเหมินซึ่งอยู่ไกลออกไปร้อยลี้แล้ว”
เมื่อฉินเจิ้นรายงานว่า ก็เอ่ยถามต่อว่า “ท่านอาจารย์แน่ใจแล้วหรือที่จะต่อกรกับชาวตงหมาน”
แม้เขาจะเล็งเห็นท่าทีของจินเฟิงแล้ว แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เขาจึงจำต้องได้รับคำตอบอันแน่ชัดจากจินเฟิง
“หากช้าแน่ใจจะเป็นอย่างไรหรือ แล้วหากข้ายังไม่แน่ใจล่ะ?”
จินเฟิงไม่ได้ตอบตรง ๆ หากแต่ถามกลับไป
ฉินเจิ้นได้ยินดังนั้นก็ค่อย ๆ ล้วงหยิบกล่องใบเล็กจากอกเสื้อออกมา ภายในบรรจุหยกสลักชิ้นหนึ่งเอาไว้
“ท่านอาจารย์ นี่คือตราอวี๋หลง!”
