“น่าจะไม่เป็นเช่นนั้น” ลั่วหลานส่ายหัว “ข้าคาดว่าองค์หญิงยิงธนูหัวนกหวีดอาจจะเป็นเพราะนางรู้ว่าผู้รุกรานจากตงหมานเข้ามา และต้องการส่งข่าวให้ท่านอาจารย์ทราบด้วยวิธีนี้…”
“เดี๋ยวก่อน อะไรคือการรุกรานจากตงหมาน?”
จินเฟิงขัดจังหวะลั่วหลาน
ชาวชี่ตันส่งข่าวมาว่าฝ่าบาทได้แจ้งให้ลั่วหลานทราบเมื่อหลายวันก่อนแล้ว แต่เนื่องจากขบวนพ่อค้ายังอยู่ระหว่างทาง ไม่สามารถรับพิราบส่งสารได้ ลั่วหลานจึงจำต้องให้ผู้คนมาแจ้งข่าว
เป่ยเชียนสวินรู้จักเส้นทางลัดใกล้ ๆ เมืองหลวงดี จึงได้นำจินเฟิงเดินทางผ่านเส้นทางลัดนั้นและจึงพลาดกับคนที่ลั่วหลานส่งมาแจ้งข่าว กว่าจะกลับมาเจอถนนหลักอีกครั้งก็เป็นวันนี้
ลั่วหลานอยู่ในเมืองหลวงรอคอยการตอบกลับแต่ก็ไม่ได้รับข่าวกลับมา สันนิษฐานว่าจินเฟิงคงหลงทางกับคนที่ส่งมารายงาน สุดท้ายวันนี้นางทนรอต่อไปไม่ไหว จึงออกจากเมืองหลวงมารับจินเฟิงด้วยตนเอง
นางโชคดีมากที่บังเอิญเจอกับจินเฟิงพอดี
จินเฟิงฟังคำบอกเล่าของลั่วหลานเสร็จ ใบหน้าของนางก็กลับกลายเป็นเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
หากเกิดสงครามขึ้น ทุกอย่างจะยิ่งอยู่เหนือการควบคุม
