นจุดไฟในอกนางอย่างไม่คาดคิด
“คิดถึง? หากคิดถึง เหตุใดจึงไม่มาเสียที!
พูดจบ นางก็อยากกัดลิ้นตนเอง ถ้อยคําเช่นนั้น…. ช่างเหมือนหญิง ในห้องหอที่รอสามีกลับบ้าน แต่สําหรับเขา คําพูดนั้นกลับหวานยิ่งกว่าน้ําผึ้ง
” แท้… เจ้าก็คิดถึงข้า
“ใครคิดถึงท่าน อย่าเพ้อเจ้อ!”
“เอาเถิด เจ้าไม่คิดถึง ข้าคิดถึงเองก็ได้”
หัวใจนางเต้นแรงจนแทบทะลุอก เขาวางมือบนไหล่นาง มองลิกเข้า
ไปในดวงตา แล้วกอดนางไว้
“หลังงานเลี้ยง ข้าจงใจไม่มาหาเจ้า เพราะอยากให้เจ้ามีเวลา
ไตร่ตรอง… แต่ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน”
แก้มของนางร้อนผ่าว
“ปล่อย… ปล่อยย้า
นางพยายามผลักใสเขา เพราะหากปล่อยใจไปมากกว่านี้ นางเกรงว่า
จะไม่มีวันถอยกลับได้ เขากลับยิ่งกอดแน่น
“อย่าขยับ!”
เสียงต่ําาทุ้มทําให้นางหยุดนิ่ง
“เจ้าก็มีใจให้ย้า เหตุใดไม่ยอมรับ
เงียบอยู่นาน แล้วเสียงสะอื้นก็ดังแผ่ว
“เราสองคน… ไม่เหมาะสมกัน
เยาขมวดคิ้ว
“เหตุใดไม่เหมาะ? เจ้าชอบข้า ข้าชอบเจ้า แค่นี้ไม่พอหรือ?”
จ้าวเข่อหรันผลักเขาออก นํ้าตาไหลอาบแก้ม
“ท่านมิรู้สิ่งใดเลย! ฐานะของเราแตกต่างกันเกินไป และสิ่งที่ข้าต้อง
การ… ท่านให้ข้าไม่ได้”
เยารีบเช็ดนํ้าตาให้นาง
“เจ้าต้องการสิ่งใด บอกข้ามา”
นางเพียงส่ายหน้า คําว่า “หนึ่งเดียว” ติดอยู่ที่ปลายลิ้น แต่ไม่อาจ
เอื้อนเอ่ย เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า นางร้องไห้ เขาเช็ดน้าตา ไม่มีคําใดเอ่ย ต่อ แต่ความเงียบกลับหนักแน่นกว่าถ้อยคําใด ๆ
