ฉินเชียงมองเจ้านายด้วยแวว ตาลึกซึ้ง ยิ่งเห็น ยิ่งเข้าใจเหตุใดเจ้านายของตน ท่านอ๋องชวี่ จึงหลงใหลสตรี ผู้นี้ เสียงพิณหยุดลง จ้าวเข่อหวั่นมองพิณนิ่ง ๆ
หัวใจกลับลอยไปไกล นางคิดถึงชื่อ “วี่ หลังงานเลี้ยงวันเกิด นางยัง ไม่ได้พบเขาอีกเลย ยิ่งรู้ว่าเขาคืออ๋องซวี่ ฐานะของนางยิ่งดูต่ําต้อย ต่อให้ บิดาได้สืบทอดตําแหน่ง นางก็ยังไม่แน่ใจว่าตนจะคู่ควร ยิ่งไปกว่านั้น… ศึก ชิงบัลลังก์กําาลังเดือด
องค์รัชทายาท ชือ เหียน
อ๋องหาน ซ๊อกูหาน
อ๋องอี้ ซือถูอี้
อ๋องหยุน ซ๊อกูหยุน
แต่ละฝ่ายล้วนแข็งกร้าวส่วน ฮือ ชวี่ กลับยืนอยู่อย่างเป็นกลาง ไม่ ฝักใฝ่ผู้ใด ทว่าฐานะของเขา โอรสลําาดับที่สาม ย่อมมิอาจมีเพียงชายาคน เดียว จ้าวเข่อหรันก้าหมัดแน่น ชาติที่แล้ว นางเคยคิดว่าเพียงได้เป็นภรรยา เอกก็เพียงพอ แต่บัดนี้….นางกลับปรารถนาความรักหนึ่งเดียว หัวใจหนึ่ง ดวง ที่เป็นของนางเพียงผู้เดียว ซึ่งเขา…. ให้ไม่ได้ น้ําตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว
ค่าคืน
หลังอาหารเย็น ทุกคนถูกฉันเชียงหาเหตุไล่ออกจากห้อง จ้าวเข่อหรันรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้ห้าม เมื่ออยู่เพียงลําพัง นางพยายาม อ่านหนังสือ แต่ภาพของเขากลับวนเวียนไม่จาง แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“เจ้าตัวน้อย ข้ามาแล้ว”
นางคิดว่าเป็นเพียงภาพลวงหู กระทั่งหนังสือในมือถูกดึงออกไป เงย หน้าขึ้น เขายืนอยู่ตรงหน้า ชื่อ ชวี่
“ท่านมาได้อย่างไร?”
นางถามตะลึง เขายิ้มบาง
“คิดถึงเจ้า จึงมา”
คําตอบนั้
