จู่ ๆ ม้าศึกก็ก้าวพลาดตกลงไปในหลุมเล็ก ๆ เกิดการสั่นสะเทือนขึ้น หากจินเฟิงไม่คุ้นเคยกับการควบม้าเป็นอย่างดี คงจะต้องร่วงหล่นลงไปเป็นแน่
“การจะร่ำรวยได้ ต้องสร้างถนนเสียก่อน ช่างเป็นคำกล่าวที่ลึกซึ้งยิ่งนัก!”
จินเฟิงนั่งตัวตรงกล่าวอย่างรู้สึกทึ่ง
ถนนไปชวนสู่ช่างยากลำบาก ยากเสียยิ่งกว่าปีนป่ายขึ้นสู่ท้องฟ้าสีคราม
ชีวิตที่แล้วเขาเคยไปชวนสู่หลายครั้ง จากจงหยวนโดยนั่งรถไฟความเร็วสูง ใช้เวลาเพียงช่วงเช้า
แต่ตอนนี้ เพียงแค่เส้นทางภูเขาในจินหนิวกู่ต้าวก็ใช้เวลากว่าหนึ่งเดือน
เมื่อออกจากชวนสู่ยังเป็นกลางฤดูหนาว แต่บัดนี้หญ้าเขียวขจี นกขับขานฤดูใบไม้ผลิเริ่มต้น ลมอ่อนพัดอุ่น พวกเขาอยู่ห่างจากเมืองหลวงราวหนึ่งร้อยลี้
โชคดีที่เมื่อเข้ามายังจงหยวน ถนนหลวงก็กลายเป็นราบเรียบและกว้างขวางขึ้น พวกเขาเดินทางต่ออีกสามวัน จินเฟิงและคณะเหลือระยะทางเพียงสามสิบลี้ก็จะถึงเมืองหลวง
ผู้คนบนถนนหลวงมีจำนวนมากกว่าปกติมากนัก
ตอนเที่ยง ขบวนได้หยุดพักบริเวณพื้นที่ว่างข้างถนนหลวง
“ท่านอาจารย์ ได้เวลาพักกินอาหารแล้ว!”
ต้าหลิวถือถาดนำอาหารมาให้จินเฟิง
