องค์หญิงเก้าเอ่ยเสียงเข้มขึ้น “พวกตงหมานบุกมาถึงจ่านโจวแล้ว! พวกมันล้วนเป็นหมาป่าหิวกระหาย คิดแต่จะปล้นสะดม เผาบ้านเผาเมืองทุกคราที่ยกทัพมาเยือนต้าคัง พวกเจ้าเคยออกไปเยี่ยมเยียนราษฎรบ้างหรือไม่? รู้หรือไม่ว่าบัดนี้พวกเขาลำบากยากแค้นเพียงใด ไพร่ฟ้าต่างก็ถูกกดขี่รีดไถจนแทบสิ้นเนื้อประดาตัว แคว้นต้าคังเองก็ไม่อาจทานกำลังจากการปล้นสะดมของพวกมันได้อีกแล้ว!”
ได้ยินดังนั้น พวกฉินเจิ้นและเลี่ยวอิ้นต่างนิ่งเงียบ
นี่คือโศกนาฏกรรมของแคว้นต้าคังและความอัปยศของเหล่าทหารกล้าเช่นพวกเขา
“ท่านแม่ทัพฉิน นี่คือจดหมายที่ข้าเขียนถึงท่านอาจารย์ หากมีเหตุอันใดเกิดขึ้นกับข้า ขอให้ท่านช่วยนำจดหมายฉบับนี้ไปมอบให้ท่านอาจารย์ด้วย”
องค์หญิงเก้าทรงหยิบจดหมายจากอ้อมอกของชิ่นเอ๋อร์แล้วยื่นให้กับฉินเจิ้น
ฉินเจิ้นทำหน้าขรึมและไม่ยอมรับจดหมาย
“ท่านแม่ทัพฉิน ต้องการให้เปิ่นกงวิงวอนอย่างนั้นหรือ?”
องค์หญิงเก้าตรัสถามพลางเงยหน้าขึ้น
เมื่อเห็นว่าฉินเจิ้นยังคงไม่ยอมรับจดหมาย องค์หญิงเก้าทรงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะทำท่าเตรียมถวายความเคารพแก่ฉินเจิ้น
“องค์หญิง เหตุใดพระองค์จึงทำเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ!”
