ฉินเจิ้นรีบกระโดดหลบไปด้านข้าง
แม้เขาจะได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้มากเพียงใด หากจำเป็นถึงขั้นต้องทำโทษองค์หญิงเก้า ฮ่องเต้ก็คงไม่ตรัสอะไร
แต่เรื่องระหว่างเบื้องบนกับเบื้องล่างนั้น หากเขากล้ารับการคารวะจากองค์หญิงเก้าเช่นนี้ ไม่ต้องรอให้สำนักราชวงศ์มาตำหนิ บิดาของเขาก็คงลงมือหักขาเขาเสียก่อน
องค์หญิงเก้าเห็นดังนั้น จึงยื่นจดหมายให้เขาอีกครั้ง พร้อมกับทำท่าคารวะอีกครั้ง
ช่างไม่ยุติธรรม
“พอเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
ฉินเจิ้นรับจดหมายมาด้วยสีหน้าลำบากใจ “สถานที่แห่งนี้ถูกเปิดโปงแล้ว พวกเราอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว องค์หญิงเตรียมพระองค์เถิดพ่ะย่ะค่ะ พวกเราต้องออกจากที่นี่โดยพลัน”
กล่าวจบก็ไม่รอให้องค์หญิงเก้าเอ่ยตอบ เพียงโบกมืออย่างหงุดหงิดก่อนจะหมุนกายจากไป
องค์หญิงเก้าไม่ได้ใส่ใจ นางชักมีดสั้นประจำกายออกมาตัดเชือกที่พันธนาการองครักษ์หญิงทั้งสอง “ชิ่นเอ๋อร์ จูเอ๋อร์ พวกเจ้ารีบไปเก็บข้าวของ พวกเราต้องไปแล้ว!”
…
“ท่านแม่ทัพฉิน เหตุใดท่านไม่กราบทูลองค์หญิงไปตรง ๆ ว่าท่านอาจารย์จินใกล้ถึงเมืองหลวงแล้ว เล่า เช่นนี้มิใช่จะดีกว่าหรือ?”
ภายนอกเรือนเล็ก เลี่ยวอิ้นเอ่ยขึ้นพลางเดินตามหลังฉินเจิ้นมา
