ชาวชี่ตันเข้ารุกรานจงหยวน โดยส่วนใหญ่เป็นทหารม้า เพียงไม่กี่วันก็สามารถไปถึงทางทิศเหนือของแม่น้ำฮวงโหได้
“เลี่ยวเซี่ยวเว่ย ตงหมานมากันมากเท่าใด?”
องค์หญิงเก้าตรัสถามอีกครั้ง
เลี่ยวอิ้นผู้นี้นอกจากจะเป็นนายกองของทหารชุดเกราะแดงแล้ว ยังเป็นหูเป็นตาของฮ่องเต้อีกด้วย
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบว่า “ได้ยินว่ามีจำนวนเกินสามหมื่นชีวิต”
“สามหมื่นชีวิต!”
องค์หญิงเก้าทรงได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมาก
ชาวชี่ตันรุนแรงกว่าชาวตั่งเซี่ยง จงหยวนเป็นพื้นที่ที่เหมาะสำหรับการต่อสู้ด้วยทหารม้า ทหารม้าชาวชี่ตันสามหมื่นชีวิต แทบไม่มีใครในต้าคังที่สามารถต้านทานได้
ไม่ถูกต้อง ต้าคังไม่ได้ไม่มีใครสามารถต่อกรกับทหารม้าได้!
จินเฟิงเคยเอาชนะทหารม้าที่ชิงสุยกู่และต้าหม่างพัวมาแล้ว
และทุกครั้งที่ชนะ ก็ชนะด้วยจำนวนน้อยกว่าฝ่ายศัตรู
เมื่อคิดถึงตรงนี้ แววตาขององค์หญิงเก้าก็ส่องประกายความหวัง นางหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา “เลี่ยวเซี่ยวเว่ย ส่งจดหมายฉบับนี้ไปให้ลั่วหลานที่หอการค้าด้วย!”
“องค์หญิง โปรดอย่าทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาลำบากใจ ฝ่าบาทได้ทรงกำชับไว้ว่าห้ามให้ผู้ใดรู้ว่าพระองค์ประทับอยู่ที่นี่เด็ดขาด”
