เลี่ยวอิ้นกล่าวด้วยสีหน้ารู้สึกกระอักกระอ่วนใจ
“เลี่ยวเซี่ยวเว่ย ชาวตงหมานก็กำลังจะบุกเข้ามาแล้ว!”
น้ำเสียงขององค์หญิงเก้าเข้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “ทั้งแผ่นดินต้าคัง จะมีใครอีกที่สามารถต้านทานทหารม้าสามหมื่นนายของชาวตงหมานได้นอกจากท่านอาจารย์จิน!”
“ท่านอาจารย์จิน?”
เมื่อเลี่ยวอิ้นได้ยินดังนั้น ดวงตาก็พลันเปล่งประกายขึ้นมา
เขาก็นึกถึงผลงานการรบของจินเฟิงด้วย
แต่เมื่อก้มลงมองซองจดหมายในมือขององค์หญิงเก้า เขาก็ยังคงส่ายหัว “ขออภัยองค์หญิง ฝ่าบาทได้สั่งการไว้ ผู้ใต้บังคับบัญชาไม่กล้าตัดสินใจโดยพลการ อย่างไรก็ดีพระองค์ไม่ต้องกังวล ผู้ใต้บังคับบัญชาจะรายงานเรื่องนี้ต่อฝ่าบาท”
“ท่านอาจารย์จินอยู่ในชวนสู่ หากรอเจ้าจะนำเรื่องทูลฝ่าบาท ชาวตงหมานก็บุกมาแล้ว!”
องค์หญิงเก้าพูดด้วยเสียงเย็นชา “เจ้าเพียงแต่ส่งจดหมายไป หากฝ่าบาทจะตำหนิหลังจากนั้น เปิ่นกงจะรับผิดชอบทั้งหมดเอง!”
“มิได้พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง” เลี่ยวอิ้นส่ายหน้า “มิได้จริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ!”
“เลี่ยวอิ้น เหตุใดเจ้าจึงหัวแข็งเช่นนี้!”
