องค์หญิงเก้าทรงกริ้วจนกระทืบเท้า “เจ้าเองก็เป็นทหารผ่านศึก ย่อมรู้ดีว่าไม่ควรตัดสินใจล่าช้า อย่าได้ลังเลอีกเลย หากยังรีรอต่อไป พวกคนป่าเถื่อนล้อมเมืองหลวงไว้ได้ ค่อยไปตามท่านอาจารย์จินก็คงสายเกินไปแล้ว!”
เลี่ยวอิ้นได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็เต็มไปด้วยสีหน้าลำบากใจ เขาอ้าปากเหมือนจะกล่าวสิ่งใด แต่สุดท้ายก็มิได้เอื้อนออก ทว่าหันหลังกลับเดินจากไป
แม้องค์หญิงเก้าจะทรงร้องเรียกอยู่ด้านหลังเพียงใด เขาก็ไม่ได้หันกลับมามอง
“เจ้าคนหัวแข็งผู้นี้!”
องค์หญิงเก้าเคียดแค้นจนกัดฟัน แต่ไม่สามารถทำอะไรได้
เมื่อกลับไปถึงตำหนักของตนเอง ยิ่งคิดยิ่งวิตกกังวล
ทุกครั้งที่ชาวชี่ตันมาถึงจงหยวน พวกเขามักจะขอสิ่งที่ต้องการอย่างมากมาย
แม้แต่ครั้งที่น้อยที่สุด ยังมากเป็นสองเท่าของบรรณาการรายปีที่ผ่านมา
ครั้งนี้ภัยพิบัติรุนแรงนัก ยังไม่รู้ว่าจะต้องใช้เท่าใด
แต่ว่าไม่ว่าจำนวนเท่าไร ตามสภาพความว่างเปล่าของคลังต้าคังในปัจจุบัน ทั้งเงินและเสบียงอาหารนี้อาจต้องตกเป็นภาระแก่ประชาชนอีกครั้ง
