กล่าวจบ นางก็ปลดธนูเล็กที่จินเฟิงมอบให้ไว้เป็นของกำนัลออกจากกำแพง ก่อนจะซ่อนไว้ในแขนเสื้อ แล้วก้าวออกไป
องค์หญิงเก้าเสด็จไปยังลานด้านหน้าเพื่อพบเลี่ยวอิ้น แต่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ก่อนจะชักธนูเล็งตรงไปยังศีรษะของเขาทันที
เหล่าทหารนายทหารชั้นประทวนผู้อยู่บริเวณนั้นเห็นดังนั้นจึงรีบกรูเข้ามา
“พวกเจ้ากำลังทำสิ่งใด!”
เลี่ยวอิ้นตวาดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ถอยออกไปให้หมด!”
ทหารชั้นประทวนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สุดท้ายก็จำใจยอมล่าถอยออกไป
“องค์หญิงเก้า พระองค์ทรงทำสิ่งใดอยู่พ่ะย่ะค่ะ?”
เลี่ยวอิ้นหันไปมององค์หญิงเก้าอย่างทอดถอนใจ “เก็บของสิ่งนี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ อย่าได้ทำร้ายพระองค์เองอีกเลย”
“เลี่ยวอิ้น ข้าบอกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ปล่อยข้าออกไป!”
องค์หญิงเก้าตรัสเสียงเย็นยะเยียบ
“องค์หญิง แม้พระองค์จะตรัสเช่นนี้แม้ร้อยครั้ง พวกกระหม่อมก็มีเพียงคำตอบเดียว นั่นคือ ไม่อาจกระทำได้พ่ะย่ะค่ะ!”
“เลี่ยวอิ้นหลับตาลง แม้พระองค์จะสังหารกระหม่อม แต่พวกกระหม่อมก็ไม่อาจปล่อยพระองค์เสด็จออกไปได้พ่ะย่ะค่ะ!”
