จินเฟิงเหลือบมองนางแวบหนึ่งแต่ไม่ได้สนใจไยดี
“ท่านอาจารย์ ข้าเมื่อครู่ใจร้อนและพูดผิดไป ขอท่านอาจารย์อย่าถือสาเด็กอย่างข้าเลย”
ชิ่งมู่หลานแม้ปกติจะเป็นคนห้าวหาญ แต่ก็รู้จักยืดหยุ่น นางประสานมือทำท่าออดอ้อน “ข้าก็แค่เป็นห่วงอู่หยางเท่านั้น…”
ชิ่งมู่หลานผู้นี้ปกติมักจะห้าวหาญ คึกคะนอง พอมาทำท่าทางเช่นนี้จินเฟิงจึงรู้สึกขัดเขินขึ้นมา ในหัวพลันนึกถึงภาพหน่าจาในเรื่อง ‘สิบหมื่นมุขตลก*[1]’
จึงเอ่ยปากอย่างรำคาญว่า “พอแล้ว พอเถิด ไม่รู้จักออดอ้อนก็อย่าทำเลย ข้าขนลุกไปหมดแล้ว!”
“ท่านอาจารย์หายโกรธแล้วหรือ?” ชิ่งมู่หลานยิ้มแห้ง ๆ และถามต่อ “แล้วเมื่อครู่ท่านอาจารย์เบี้ยวนัดผู้ใดหรือ?”
“มู่หลาน เจ้าอย่าถามข้าเลย ถามไปข้าก็ไม่บอกอยู่ดี”
จินเฟิงโบกมือแล้วกล่าวว่า “เรื่องนี้เจ้าไม่ควรถาม รู้มากไปก็ไม่ดี ไม่ดีต่อตัวเจ้า ต่อพี่ชายเจ้าและไม่ดีต่อตระกูลชิ่งทั้งหมด”
ตอนนี้ชิ่งซินเหยาต้องเอาตัวรอดไปวัน ๆ ส่วนชิ่งไหวเองก็เพิ่งจะตั้งหลักปักฐานในเมืองเว่ยโจวได้ จินเฟิงไม่อยากลากตระกูลชิ่งเข้ามายุ่งเกี่ยวอีก
“ร้ายแรงถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของชิ่งมู่หลานค่อย ๆ จางหายไป
