เดิมทีนางกระทำการใดล้วนรวดเร็วเด็ดขาด แต่ครั้งนั้นระหว่างทางกลับ องค์หญิงเก้ากลับเฉื่อยชาผิดวิสัย
การเดินทางที่ควรใช้เวลาเพียงหนึ่งสองวัน กลับยืดเยื้อไปถึงสี่วันกว่าจะกลับถึง
องค์หญิงเก้าตรัสว่า ต้องการดูทิวทัศน์หิมะให้ถ้วนถี่
ยามนั้นจินเฟิงยังนึกสงสัย ในเมื่อเมืองหลวงก็มีหิมะตก เหตุใดองค์หญิงจึงตื่นเต้นเช่นนี้
ไม่เพียงแต่ถ่วงเวลาอย่างจงใจ ยามราตรีองค์หญิงยังทรงผิดแผกไปจากเดิม จากองค์หญิงที่รักษาภาพลักษณ์อันสง่างามและเย็นชา กลับทรงเร่าร้อนเป็นพิเศษเมื่ออยู่ในกระโจม
ในตอนนั้นจินเฟิงคิดเพียงว่าองค์หญิงเก้าคงจะตื่นเต้นที่เพิ่งมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับตน จึงไม่ได้ใส่ใจนัก
ตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจ ตอนนั้นองค์หญิงเก้าคงตัดสินใจที่จะกลับเมืองหลวงแล้ว
การกระทำที่แปลกไปบนรถม้า คงเพียงแค่อยากอยู่กับเขานานขึ้นอีกนิด ใกล้ชิดกับเขาอีกหน่อยก็เท่านั้น
จงหลิงเอ่อร์วิ่งตามต้าหลิว นางมองจินเฟิงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจด้วยแววตาเป็นกังวลก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบาว่า “ท่านอาจารย์ เรียกหาข้าหรือ?”
จินเฟิงไม่ตอบ แต่หันกลับไปมองชิ่งมู่หลาน
“มองข้าทำไม?”
ชิ่งมู่หลานชี้นิ้วไปที่ตนเองอย่างไม่อยากเชื่อ “ให้ข้าหลีกไปหรือ?”
