“รู้แล้วยังไม่รีบออกไปอีก” จินเฟิงกล่าวพลางปรายตามอง
“เจ้า…คนแซ่จิน…”
ชิ่งมู่หลานโมโหจนชี้หน้าจินเฟิง ก่อนจะเดินหนีไป
ต้าหลิวรู้สึกได้ว่าสิ่งที่จินเฟิงกำลังจะพูดต่อไปนี้ต้องเป็นเรื่องสำคัญอย่างมาก จึงรีบพาคนเข้ามาห้อมล้อมเอาไว้ เพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดมาแอบฟังได้
สีหน้าของจงหลิงเอ่อร์ก็พลันเคร่งขรึมลง
“รีบส่งจดหมายไปยังเมืองหลวง บอกลั่วหลานให้ใช้วิธีการใดก็ได้สืบหาที่อยู่ขององค์หญิงเก้า”
จินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แล้วส่งจดหมายอีกฉบับไปหาพี่เหลียง ให้เขารีบรวบรวมผู้คุ้มกันภัยสามพันนาย มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง!”
