อเปิดประตู ผู้มาเยือนคือจ้าวเข่อเหริน….มาคนเดียว
“ตึกป่านนี้ มีเรื่องใดหรือ?”
จ้าวเข่อหรานยิ้มอ่อน
“นอนไม่หลับ อยากคุยกับพี่สักหน่อย”
อีกฝ่ายยื้มฝัน เมื่อสาวใช้ถูกสั่งให้ออกไป ห้องทั้งห้องจึงเหลือเพียง
สองพี่น้อง จ้าวเข่อหรันริมชา
หรือไม่?”
“อยากพูดอะไรก็พูดเถิด
จ้าวเย่อเหรินจ้องนาง
“ภาพ ชุนเกอเหยียบหิมะ นั่น….มันคืออะไรกันแน่?”
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง
“เรื่องนั้น น้องน่าจะรู้ดีกว่าข้าไม่ใช่หรือ?”
แววตาอีกฝ่ายพลันแข็งกร้าว
“เจ้าจงใจ! เจ้าตั้งใจเอาภาพจริงออกมาในวันนี้เพื่อให้ข้าอับอาย ใช่
จ้าวเข่อหรันตอบเรียบ ๆ
“y”
ค่าเดียวสั้น ๆ แต่หนักหน่วง จ้าวเข่อเหรินชะงัก ก่อนจะลุกพรวด
“ข้ารู้แล้ว! เจ้าหลอกให้ข้าเปลี่ยนภาพ เจ้าจงใจวางกับดัก!”
“เรื่องนี้เริ่มจากใครกัน?”
จ้าวเย่อหรันถามเสียงเรียบ
มิใช่เจ้าขอยืมภาพไปลอกหรือ? ในเมื่อเป็นภาพลอก ก็ย่อมไม่ใช่ของ
จริงอยู่แล้ว”
เท่านั้น”
จ้าวเย่อเหรินหน้า ต
“เจ้ารู้ตั้งแต่แรก…”
“ตอนแรกข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะสลับภาพ เพียงแต่ทําเครื่องหมายเล็ก ๆ ไว้
คําตอบสงบนิ่งยิ่งทําให้ไฟในอกอีกฝ่ายลุกโชน
“เจ้า! เจ้าช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก!”
จ้าวเย่อหรันหัวเราะเย็น
“โหดเหี้ยม? เจ้าผลักบ้าตกน้ํา หวังเอาชีวิตข้า ยังจะเรียกข้าว่าโหด
เหี้ยมอีกหรือ?”
“เจ้า…เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“ตอนนั้นในศาลามีเพียงเราสองคน หากไม่ใช่เจ้า แล้วจะเป็นใคร?”
ความเงียบกดทับอากาศจนหนักอึ้ง
“แล้วเรื่องหมั้นหมาย
