ให้นางตกใจแล้ว ทว่ามันเป็นเพียงงานของผู้หญิง แต่บทกวีวันนี้ ต่างออกไป มันคือพรสวรรค์ที่เปิดเผยอย่างไม่อาจปฏิเสธ แล้วจ้าวเข่อหรัน ยังซ่อนอะไรไว้อีก?
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในใจ เรื่องภาพ “ขุนเกอเหยียบหิมะ” ก่อนหน้านี้ จะเป็นแค่เรื่องบังเอิญจริงหรือ? หรือทั้งหมดเป็นกับดัก? สาย ตาของจ้าวเข่อเหรินสั่นไหว มองพี่สาวราวกับมองคนแปลกหน้า ตั้งแต่เมื่อ
ใดกัน…. จ้าวเข่อหรันเปลี่ยนไปเช่นนี้?
จ้าวเข่อหรันรับรู้สายตานั้น แต่เพียงยิ้มเย็น หากวันหนึ่งต้องฉีกหน้า กันจริง ๆ นางก็ไม่คิดถอย ด้านข้างนั้น คือชวี่ มองภาพนี้ด้วยหัวใจที่พอง โต ราวกับความสําเร็จนั้นเป็นของตนเอง เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
“ฝ่าบาท ท่านคิดว่าผู้ชนะควรเป็นผู้ใด?”
องค์รัชทายาทหัวเราะ
“น้องสาม เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?”
เขายิ้มบาง
“ผลแพ้ชนะเห็นชัดแล้วมิใช่หรือ?”
องค์รัชทายาทพยักหน้า
“วันนี้ภาพ เหมยท่ามกลางเหมันต์ ย่อมเป็นของคุณหนูใหญ่จ้าว
ไม่มีผู้ใดคัดค้าน แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่ก็ต้องยอมรับความจริง งาน เลี้ยงวันนั้นจึงปิดฉากลงด้วยชื่อเสียงของจ้าวเข่อหรันที่ถูกเล่าขานไปทั่ว รวม
ทั้งเรื่องภาพจริงภาพปลอมในห้องโถง แม้ฮูหยินผู้เฒ่าฉันจะกําชับให้เงียบ แต่เรื่องเช่นนี้จะปิดได้อย่างไร
ค่ําคืนนั้น ครอบครัวจ้าวพักค้างที่จวนฉินถั่วกง หลังกลับถึงเรือนพัก จ้าวเข่อหรันเหนื่อยล้าจนแทบล้มตัวลงนอน แต่ยังไม่ทันได้พัก ก็มีเสียงเคาะ ประตูดังขึ้น เมื่
