บทที่ 693 เรียบง่าย
ชาวบ้านได้ยินว่าจินเฟิงมีธุระเร่งด่วน จึงไม่รั้งตัวเขาไว้และรีบหลีกทางให้
ต้าหลิวรีบสั่งให้ผู้คุ้มกันสองนายไปเปิดทางข้างหน้า
ยิ่งเข้าไปใกล้หมู่บ้าน ผู้คนก็ยิ่งมากขึ้น
จินเฟิงก็รู้ซึ้งแล้วว่า เหตุใดเสี่ยวอวี้จึงใช้เพียงนกพิราบส่งสาร แทนที่จะส่งคนไปแจ้งข่าวที่เขาเถี่ยกว้าน
ชาวบ้านแน่นขนัดจนแทบจะปิดทางไปหมด หากส่งคนไปเขาเถี่ยกว้าน คงต้องรอจนถึงเที่ยงวันเป็นแน่
ครั้นกลับมาถึงหมู่บ้าน ก็พบปวงประชาคลาคล่ำยิ่งนัก บริเวณลานนวดข้าวใกล้ปากทางเข้าหมู่บ้านนั้นแลดูแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
ต้าหลิวต้องฝ่าฝูงชนอยู่นานสองนาน กว่าจะพาจินเฟิงเข้ามาในหมู่บ้านได้
เสี่ยวอวี้พร้อมด้วยหัวหน้าหมู่บ้านทั้งสาม ต่างยิ้มร่าเริงมาต้อนรับ
“จินเฟิง เจ้ากลับมาแล้วหรือ ชาวบ้านมาต้อนรับเจ้าเนืองแน่นเช่นนี้ คงตื่นใจใช่หรือไม่?”
หัวหน้าหมู่บ้านทอดสายตามองไปยังปากทางเข้าหมู่บ้าน พลางลูบเคราด้วยความปลื้มปีติจนหนวดเคราไหวระริก
ก่อนหน้านี้ซีเหอวานเป็นเพียงหมู่บ้านที่ถูกคนอื่นรังแก ยามใดที่โจรเขาเถี่ยกว้านมาเก็บเสบียงอาหาร ชาวซีเหอวานล้วนต้องจ่ายมากกว่าหมู่บ้านอื่น
