“พอจะส่งคนไปบอกได้หรือไม่ บอกพวกเขาว่าข้าได้รับความตั้งใจของพวกเขาแล้ว ขอให้ทุกคนอย่ามาเลย ทั้งไกลทั้งหนาว กลัวว่าจะไม่สบาย”
จินเฟิงกล่าว
“ข้าพยายามแล้ว แต่ไม่สำเร็จ ทุกคนต่างบอกว่าเป็นเพราะท่านอาจารย์เปิดโรงงาน ปีนี้พวกเขาจึงไม่อดตาย ต้องมาอวยพรปีใหม่ท่านให้ได้”
เสี่ยวอวี้พูดอย่างไร้หนทาง
“ชาวบ้านช่างเรียบง่ายและซื่อตรง!”
จินเฟิงอุทานออกมาด้วยความรู้สึกภายในใจ น้ำเสียงติดขัดเล็กน้อยคล้ายน้ำตาคลอ
แท้จริงแล้วในใจของเขานั้นไม่ได้คิดว่าตนได้ทำคุณงามความดีอะไรขนาดนั้น
การเปิดโรงงานก็เพื่อแสวงหากำไร
ชาวบ้านได้ค่าจ้างจากการทำงานในโรงงาน ก็ถือว่าได้สร้างคุณค่าที่มากกว่าเงินให้แก่จินเฟิงแล้ว
หากจะกล่าวตามความคิดของคนรุ่นก่อน พวกเขาคงหาว่าเจ้าคือพ่อค้านายทุน ผู้หาเลี้ยงชีพด้วยการกดขี่ขูดรีดแรงงาน
ทว่าชาวบ้านแห่งต้าคังล้วนแต่เป็นผู้มีจิตใจบริสุทธิ์ พวกเขาเคยใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแสนเข็ญ หากมีผู้ใดชุบชูเพียงสักนิด พวกเขาก็จดจำไว้ในใจไม่ลืมเลือน
การรำลึกถึงบุญคุณแม้เพียงน้ำหยดเดียว ทดแทนด้วยน้ำพุทั้งบ่อ นับเป็นหนึ่งในจารีตที่ลูกหลานเหยียน-หวงยึดถือปฏิบัติ
