ส่วนจั่วเฟยเฟยและจั่วจางซื่อที่พักอยู่อีกฟากของลานบ้านก็เดินออกมาเช่นกัน
“ท่านอาจารย์ ฮูหยิน พวกท่านกำลังจะไปแล้วหรือ?” จั่วเฟยเฟยเอ่ยถาม
“มีธุระที่หมู่บ้านนิดหน่อย” จินเฟิงตอบ
“ข้าทำกับข้าวเสร็จแล้ว ท่านอาจารย์กับฮูหยินทานข้าวสักหน่อยก่อนไปเถิด” จั่วจางซื่อกล่าว
“ขอบคุณเหนียงเหนียง แต่พวกข้าเกรงว่าจะไม่มีเวลาเสียแล้ว”
จินเฟิงพูดจบก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงควักเงินแท่งเล็ก ๆ ออกมาจากอกเสื้อและยื่นให้จั่วจางซื่อ “เหนียงเหนียง เมื่อวานพวกข้าดื่มเหล้าของท่านจนหมด นี่เป็นค่าเหล้า”
วันก่อนนางเห็นเจ้าจินเฟิงชอบดื่มเหล้าหวาน จั่วจางซื่อจึงไปที่โรงครัวทุกวัน คอยถามถึงข้าวเหลือ หากมีนางก็จะซื้อกลับมาหมักเป็นเหล้า
หลายเดือนผ่านไป นางก็หมักเหล้าได้หลายไห
เมื่อค่ำวาน นางนำเหล้าไหเล็กไปที่งานเลี้ยงรอบกองไฟด้วย แต่เหล้าหมดเร็วเพราะหญิงสาวต่างพากันดื่มอย่างสนุกสนาน พวกนางจึงไปขนเหล้าที่บ้านนางมาจนหมดเกลี้ยง
“หืม ท่านอาจารย์ เหล้าหวานล้วนทำมาจากข้าวเหลือที่โรงครัว อีกอย่างเมื่อค่ำวานมิใช่ท่านดื่มเพียงผู้เดียว หากท่านให้เงินก็เท่ากับตบหน้าข้า”
นางจั่วจางซื่อรีบโบกมือปฏิเสธ ไม่ยอมรับเงินเด็ดขาด
