“ไม่ต้องกล่าวอ้าง เจ้าอธิบายข้ามาก่อนเถิด เรื่องที่ข้าต้องเกาะกำแพงกลับมานั้นหมายความว่าอย่างไร?” จินเฟิงเอ่ยถามพลางหรี่ตามอง
“สามีที่รัก ข้าเพียงเอ่ยล้อเล่นเท่านั้น”
“ขอโทษด้วย แต่ข้าจริงจัง”
จินเฟิงออกแรงดึงถังเสียวเป่ยเข้ามาในอ้อมกอด “วันนี้เจ้าต้องอธิบายให้กระจ่าง มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าคลานเกาะกำแพงออกไปเช่นกัน!”
…
ครั้นจินเฟิงออกจากห้อง ตะวันก็ลอยสูงเสียแล้ว
เป่ยเชียนสวินมิอาจรับรู้เรื่องราวสุดท้ายว่าถังเสียวเป่ยได้อธิบายจนกระจ่างหรือไม่ ทว่าสิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจยิ่งนักคือท่าทางการเดินของกวานเสี่ยวโหรวที่ดูผิดปกติไป
เป่ยเชียนสวินครุ่นคิดเท่าใดก็ไม่อาจหาคำตอบได้ จึงมิกล้าเอ่ยถามออกไป
จินเฟิงยืนบิดขี้เกียจอยู่หน้าประตู กำลังจะเอ่ยปากเรียกต้าหลิวให้นำอาหารมาให้ ทันใดนั้นก็เห็นต้าหลิววิ่งหน้าตื่นเข้ามา
“ท่านอาจารย์ เสี่ยวอวี้ส่งนกพิราบสื่อสารมา บอกว่าให้ท่านอาจารย์รีบกลับหมู่บ้าน”
เขาเถี่ยกว้านอยู่ไม่ไกลจากซีเหอวาน ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีนกพิราบสื่อสาร
แต่หลังจากที่ซีเหอวานถูกโจรท้องถิ่นล้อมไว้ ข่าวสารไม่อาจส่งออกไปได้ เสี่ยวอวี้จึงให้สร้างกรงนกพิราบขึ้นที่เขาเถี่ยกว้านด้วย
