จินเฟิงพลันตระหนักถึงบางสิ่ง จึงเงยหน้าขึ้นตะโกนออกไปภายนอกว่า “เชียนสวิน!”
เป่ยเชียนสวินเดินเข้ามาพร้อมกับดาบทมิฬในอ้อมแขน “ท่านอาจารย์ มีสิ่งใดให้ข้ารับใช้หรือ?”
“เจ้าได้ยินสิ่งที่เสียวเป่ยเอ่ยก่อนหน้านี้หรือไม่?” จินเฟิงเอ่ยถาม
“ข้าได้ยิน” เป่ยเชียนสวินพยักหน้ารับ
“สิ่งที่นางกล่าวนั้นเป็นความจริงหรือ?” ท่านจินเฟิงเอ่ยถามอีกครั้ง
เป่ยเชียนสวินยังไม่ทันเอื้อนตอบ ก็เหลือบเห็นถังเสียวเป่ยแอบส่งสายตาให้
จินเฟิงเอ่ยถามเป่ยเชียนสวิน เพียงเพื่อจับตาดูท่าทีของถังเสียวเป่ยเท่านั้น
ตอนนี้คำตอบปรากฏแก่สายตาจินเฟิง เขารู้แจ้งในใจโดยไม่ต้องเอ่ยถาม
ช่างน่าขันนัก ที่แท้ก็ถูกนางล้อเล่นมาตั้งนาน
“เชียนสวินรบกวนเจ้าแล้ว”
จินเฟิงพยักหน้าให้เป่ยเชียนสวิน นางรู้ความหมายจึงผละตัวเดินจากไป
ถังเสียวเป่ยเองก็อยากจะตามไปด้วย แต่เพิ่งจะก้าวเท้าได้สองก้าวก็ถูกจินเฟิงคว้าแขนไว้เสียก่อน
“เสียวเป่ย เจ้าจะไปไหน?”
“ตายจริง ข้าจะไปดูว่าโจ๊กเดือดได้ที่หรือยัง จะได้ไปตักมาให้สามีที่รักสักถ้วย”
ถังเสียวเป่ยตอบอย่างรู้สึกผิด
