“ข้าพูดสิ่งใดหรือ?” จินเฟิงรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างรุนแรง
“ไม่ได้พูดอะไรหรอก เพียงแต่บอกว่าหญิงใดที่ได้รับทะเบียนสมรสไปแล้ว นางผู้นั้นก็ถือเป็นคนของตระกูลจิน หากพวกนางไม่อยากแต่งให้ผู้อื่นจริง ๆ เจ้าก็จะรับไว้และไม่ยอมให้พวกนางต้องอดตายเป็นอันขาด”
ถังเสียวเป่ยเดินเข้ามาใกล้ ๆ จินเฟิง นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “สามีที่รัก พูดจริงหรือ?”
“นอกจากเอ่ยปากไปเช่นนั้นแล้ว ข้าได้ทำสิ่งใดเกินเลยไปกว่านั้นหรือไม่?” จินเฟิงเอ่ยถามอย่างมีความหวังริบหรี่
“อันนี้ข้ามิทราบได้ ข้าเพียงแต่พาท่านพี่เสี่ยวโหรวกลับมายังที่พักเท่านั้น ครั้นกลับไปหาเจ้าอีกครั้ง เจ้าก็หายไปเสียแล้ว จนกระทั่งยามดึกเจ้าจึงกลับมา”
ถังเสียวเป่ยเอ่ยกับจินเฟิงว่า “เจ้าคลานติดกำแพงกลับมาแถมเสื้อผ้าก็หลุดลุ่ย…”
“พอเถอะ ข้าอยากอยู่เงียบ ๆ*[1]” จินเฟิงปิดหน้าไม่อยากได้ยินสิ่งใดอีก
“ข้าจำได้ว่าเขาเถี่ยกว้านมีสตรีนามว่าจิ้งจิ้งตั้งหลายนาง คิดถึงนางใดกันล่ะ?”
“คำพูดทำนองนี้ข้าเป็นคนสอนเจ้าเอง อย่าเอามาใช้กลั่นแกล้งข้าได้หรือไม่!”
จินเฟิงเอื้อมมือไปขยี้หัวถังเสียวเป่ยอย่างมันเขี้ยว
