แต่น่าเสียดายที่สายการผลิตกระจกแบบลอยตัวต้องใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่มากเกินไป แม้จินเฟิงจะเข้าใจหลักการ แต่การสร้างสายการผลิตกระจกแบบลอยตัวในต้าคังก็เป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ เท่านั้น เขาทำได้เพียงสอนวิธีดั้งเดิมที่สุดให้แก่เหล่าเถียนและคนอื่น ๆ
อันดับแรก ให้ช่างตักน้ำแก้วจำนวนหนึ่งจากเตาเผา แล้วใช้หลอดเป่าแก้วเป่าจนขึ้นรูปเป็นแท่งแก้วขึ้นมา
จากนั้นก็นำแท่งแก้วไปเผาไฟจนร้อนแดง แล้วตัดออกจากกันตรงกลาง เมื่อคลี่ออกก็จะได้กระจกแผ่นเรียบ
แม้จะฟังดูง่าย แต่ขั้นตอนในการทำจริงนั้นซับซ้อนยิ่งนัก
พวกเขาผ่านความล้มเหลวและฝึกฝนมาจนนับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้จึงนับว่าควบคุมทักษะเบื้องต้นได้แล้ว
ครั้นเห็นจินเฟิงเข้ามา บรรดาคนงานต่างก็หยุดมือจากงาน แล้วพากันมาทักทาย
“เหล่าเหยวียน เจ้าจงไปขนกระจกที่พวกเรากำลังทำอยู่ มาให้ท่านอาจารย์ได้ชม!”
เหล่าเถียนร้องเรียกคนงานผู้หนึ่งด้วยท่าทางปราดเปรื่องราวกับต้องการโอ้อวด
“ได้เลย!” คนงานผู้นั้นรับคำอย่างแข็งขัน ก่อนจะวิ่งเข้าไปในห้องด้านใน แล้วช่วยกันกับสหายยกกระจกบานหนึ่งที่คลุมด้วยผ้าหยาบออกมา
“ใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ?”
ถังตงตงเอียงศีรษะมองด้วยความสงสัย
