หากไม่ได้จินเฟิงช่วยเหลือไว้ ป่านนี้จางเหลียงคงยังคงทำไร่ไถนาอยู่เช่นเดิม
เช่นเดียวกับว่านเฮ่อหมิง หากไม่ได้จินเฟิงช่วยเหลือ เขาและพี่สาวคงต้องระหกระเหินไม่รู้ชะตากรรม
ยุคนี้ แม้แต่ผู้ใหญ่ยังยากที่จะมีชีวิตรอด เด็กน้อยเช่นเขาคงไม่อาจมีชีวิตข้ามผ่านฤดูหนาวอันเหน็บหนาวได้
ต่อให้เขามีพรสวรรค์ในด้านเครื่องจักรกลเพียงใดก็คงไร้ค่า
“ท่านอาจารย์ ข้าได้สั่งให้คนไปติดตั้งธนูจ้งหนู่และเครื่องเหวี่ยงหินที่เจี้ยนเหมินกวานเรียบร้อยแล้ว การป้องกันด่านไม่ต้องใช้คนมากมายขนาดนั้น ข้าจึงอยากจะขอแบ่งกองทัพเจิ้นเหยวี่ยนบางส่วนไปช่วยสำนักคุ้มภัยขนส่งสินค้า ท่านอาจารย์คิดเห็นอย่างไร?” จางเหลียงเอ่ยถาม
“ตกลง” จินเฟิงพยักหน้าเห็นด้วย
กองทัพเจิ้นเหยวี่ยนมีกำลังพลเต็มอัตราห้าพันนาย การป้องกันเจี้ยนเหมินกวานเพียงแค่ไม่กี่ร้อยคนก็เพียงพอแล้ว
ส่วนทหารอีกสี่พันกว่าคนที่เหลือ จินเฟิงไม่อาจปล่อยให้พวกเขามาเฉาตายอยู่ในกองทัพเช่นนี้ได้
ให้พวกเขาออกไปกวาดล้างพวกโจร นอกจากจะสร้างคุณค่าแล้วยังถือเป็นการฝึกฝนอีกด้วย
