เดิมทีพวกนางก็ชอบพูดหยอกล้อกับเขาอยู่แล้ว บัดนี้มีสตรีหลายนางได้จดทะเบียนสมรสกับจินเฟิง กลายเป็นสามีภรรยากันในนาม พวกนางจึงยิ่งพูดหยอกล้อกับเขาอย่างไม่หวั่นเกรงมากขึ้น
แม้แต่จินเฟิงผู้มีใบหน้าหนา เมื่อเดินผ่านโรงงานอุตสาหกรรมออกมา ครานี้ก็มีสีหน้าแดงก่ำ
เมื่อฝ่าฟันผ่านโรงงานอุตสาหกรรมจนถึงห้องทำงานของถังตงตงได้ ก็พบว่านางไม่ได้อยู่ที่โรงงานสิ่งทอ แต่กลับไปที่โรงหลอมเหล็กเสียแล้ว
จินเฟิงรู้สึกจนใจ จึงจำต้องกัดฟันเดินฝ่าโรงงานอุตสาหกรรมกลับไปอีกครั้ง
ทันทีที่ออกมาจากโรงงาน เขาก็เห็นองค์หญิงเก้าประทับยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงงานอุตสาหกรรม พร้อมกับทอดพระเนตรมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยปนรอยยิ้ม “ท่านอาจารย์ช่างเป็นคนมีคนรักใคร่มากมายเสียจริง”
จินเฟิงได้ยินดังนั้นก็ลูบจมูกตัวเองอย่างเขินอาย ก่อนเอ่ยถามว่า “เหตุใดองค์หญิงจึงมิได้ประทับพักผ่อนอยู่ที่ตำหนักเล่า เสด็จมาที่นี่ มีธุระอันใดหรือ?”
“เปิ่นกงเคยสั่งทำผ้ากับตงตงไว้ผืนหนึ่ง เพียงแต่มาถามนางว่าจะสามารถส่งมอบได้เมื่อใด” องค์หญิงเก้าตอบ
นางคุมกองทัพไว้ในกำมือ เบี้ยหวัดทหารมิใช่มีเพียงเงินตรา แต่ยังมีข้าวปลาอาหารและผ้าผ่อน
