น้ำน้อยย่อมรดต้นข้างรั้วก่อน ซื้อผ้าไยจะไปหาที่อื่น ต้องหาถังตงตง
“ตงตงไปโรงหลอมเหล็กแล้ว ข้าก็จะไปหานางเช่นกัน ไปด้วยกันเถิด”
จินเฟิงอาสาเดินนำหน้าไป
“ท่านอาจารย์ กลับไปบอกท่านพี่เสี่ยวโหรวเถิด ว่าข้าไม่คิดแย่งชิงสิ่งใดกับนาง บอกนางอย่าได้กังวล”
องค์หญิงเก้ารีบตามจินเฟิงและ กล่าวด้วยเสียงเบา
ไม่รอให้จินเฟิงตอบ นางกลับก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว
จินเฟิงมองแผ่นหลังขององค์หญิงเก้า อ้าปากค้าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
เมื่อมาถึงโรงหลอมเหล็ก เดินเข้าประตูมาก็เห็นถังตงตงและคนงานหญิงในโรงหลอมเหล็กไม่กี่คนกำลังรุมดูเครื่องทอผ้า ส่วนว่านเฮ่อหมิง ลูกศิษย์คนเล็กของจินเฟิงกำลังอธิบายอยู่
“ถวายบังคมองค์หญิง!”
ถังตงตงและคนงานหญิงเห็นองค์หญิงเก้า ต่างพากันทำความเคารพ
ส่วนว่านเฮ่อหมิงกลับวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาจินเฟิง แล้วเงยหน้าถามว่า “ท่านอาจารย์กลับมาเมื่อใดหรือ?”
“เพิ่งกลับมา”
จินเฟิงมองว่านเฮ่อหมิง ในใจก็รู้สึกเหนื่อยใจนัก
เขารับศิษย์มาสามคน ว่านเฮ่อหมิงอยู่กับเขานานที่สุด เรียนรู้จากเขามากที่สุด
ภายหลังเขามีเรื่องให้ต้องจัดการมากมาย งานสอนศิษย์จึงยิ่งน้อยลงไปทุกที
