บทที่ 682 โจทย์ยาก
จูหลิงหลงนับว่าเป็นผู้ที่ยุ่งที่สุดในบรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาของจินเฟิงช่วงนี้
โรงแลกเงินจินชวนผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด ช่วงนี้ไม่ว่าจะไปที่ใดก็จะพบกับจุดรับเรื่องของโรงแลกเงิน
จูหลิงหลงในฐานะผู้ดูแลโรงแลกเงิน ช่วงนี้จึงแทบจะไม่ได้หยุดพัก ต้องเดินทางไปทั่วทุกสารทิศ
แม้ว่าจินเฟิงจะเคยเล่าถึงแนวคิดนี้กับนางตั้งนานแล้วและจูหลิงหลงก็เริ่มคัดเลือกและฝึกฝนผู้ช่วยเหลืออย่างตรงจุดตั้งแต่ตอนนั้น
ทว่าอัตราการเติบโตของโรงแลกเงินนั้นกลับเกินกว่าที่จินเฟิงและจูหลิงหลงคาดการณ์ไว้ ตอนนี้การขยายไปยังพื้นที่ภาคกลางและภาคตะวันตกของชวนสู่ เกือบทุกอำเภอต่างก็ต้องการตั้งจุดบริการ แม้ว่านางจะปิดร้านใหญ่ในเมืองซื่อชวนไปแล้วก็ตาม แต่จำนวนคนก็ยังคงไม่เพียงพออยู่ดี
นางมาหาจินเฟิงก็เพื่อมาแก้ไขปัญหานี้
จินเฟิงฟังจูหลิงหลงเล่าจบ ก็เอ่ยถามว่า “แม่นางหลิงหลง เจ้าต้องการคนจำนวนเท่าใด”
“แน่นอนว่ายิ่งมากยิ่งดี”
“แม่นางหลิงหลง เช่นนี้มิใช่ว่าเจ้ากำลังทำให้ข้าลำบากใจหรือ”
จินเฟิงกล่าวอย่างขมขื่น “กะทันหันเช่นนี้ ให้ตายสิ ข้าจะไปหาคนเขียนหนังสือและคิดเลขเป็นจำนวนมากเช่นนั้นได้ที่ใด?”
