องค์หญิงเก้าดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้น จึงยอมแพ้พลางเอ่ยด้วยความขุ่นเคืองว่า “ปล่อยข้านะ!”
จินเฟิงไม่ได้ใส่ใจ กลับพลิกร่างขององค์หญิงเก้าในอ้อมแขนให้หันหน้าเข้าหา แล้วจ้องมองดวงตาของนางพลางเอ่ยถามว่า “อู่หยาง บอกความจริงกับข้ามาเถิด แท้จริงแล้วเจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่?”
“ทำสิ่งใดหรือ?” องค์หญิงเก้าแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ
“อย่ามาทำไขสือ เจ้ารู้ว่าข้าหมายความว่าอย่างไร” จินเฟิงเอ่ยถาม
“ข้าหมายปองเจ้า ต้องการให้เจ้าเป็นราชบุตรเขย เจ้าก็จะไม่คิดก่อกบฏ ไม่กลายเป็นศัตรูกับข้า! คำตอบเช่นนี้เจ้าพอใจหรือไม่?!”
องค์หญิงเก้าตะโกนอย่างโกรธเคือง
“เอ่อ…”
แท้จริงแล้วจินเฟิงก็พอจะคาดเดาได้ แต่คาดไม่ถึงว่าองค์หญิงเก้าจะพูดออกมาได้ทันที
นั่นทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนและไม่รู้ว่าจะทำเช่นไร
“ปล่อยข้า!”
องค์หญิงเก้าจ้องเขม็งไปที่จินเฟิง
จินเฟิงมองไม่ออกว่านางโกรธจริงหรือแค่แกล้งทำ แต่ไม่ว่าจะแบบไหน ตอนนี้เขาจะยอมปล่อยนางไม่ได้เด็ดขาด
ไม่เพียงแต่ไม่ยอมปล่อย จินเฟิงกลับรวบร่างนางเข้ามาแนบแน่นกว่าเดิม พร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธเสียงแข็ง “ไม่ปล่อย!”
