นอกจากโรงอาหารแล้ว มีเพียงเรือนไม้หลังเล็ก ๆ สามหลังเท่านั้น
ทั้งชาวบ้านที่ทำงานและผู้คุ้มกันภัย ต่างก็เบียดเสียดกันอยู่ในกระโจม
เว่ยต้าถงกับหัวหน้ากองร้อยผู้คุ้มกันภัย คนหนึ่งเป็นผู้ดูแลโครงการอีกคนเป็นผู้บังคับบัญชาผู้คุ้มกันภัย จึงได้เรือนหลังเล็ก ๆ เป็นของตัวเองคนละหลัง
ตอนนี้องค์หญิงเก้ากับจินเฟิงมาแล้ว พวกเขาจึงยกเรือนหลังเล็ก ๆ ให้
จินเฟิงเหนื่อยมาทั้งวัน กลับมาถึงเรือนก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงเตรียมตัวเข้านอน
แต่ละครเวทีข้างนอกยังคงดำเนินต่อไป ทุก ๆ หนึ่งหรือสองนาทีก็จะมีเสียงปรบมือดังขึ้น รบกวนจนเขาหลับไม่ลง จึงต้องจุดตะเกียงน้ำมัน นั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือ
ละครเวทีแสดงไปจนถึงสามทุ่มกว่า ๆ แต่จินเฟิงวาดแบบไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว เขาทำได้เพียงหาวไปพลาง ก้มหน้าก้มตาวาดแบบต่อ
กว่าจะวาดแบบเสร็จก็ปาไปเที่ยงคืน
กำลังจะเข้านอน ก็ได้ยินเสียงผู้คุ้มกันภัยที่เข้าเวรพูดว่า “ใครน่ะ? หยุดนะ!”
