ต่อให้พวกเขาจะหน้าหนาแค่ไหน ก็ไม่กล้านั่งดูคณะการแสดงชื่นชมเรื่องราวของตัวเองหรอก
“พวกข้าเดินทางมาตลอดทั้งบ่าย ยังไม่ได้กินอะไรเลย หิวจะแย่แล้ว รีบไปหาอะไรกินกันเถอะ” จินเฟิงเห็นเว่ยต้าถงยังจะพูดต่อ จึงเปลี่ยนเรื่อง
“ข้านี่แย่จริง ๆ” เว่ยต้าถงตบหัวตัวเอง “องค์หญิง ท่านอาจารย์ เชิญท่านไปพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าจะไปจัดเตรียมให้ เมื่อไม่กี่วันก่อนมีคนจับลิงได้ในป่า ข้าเก็บไว้ให้ท่านทั้งสองหมดเลย”
“ไม่ต้องแล้ว!”
เมื่อจินเฟิงได้ยินดังนั้น ก็นึกถึงงานเลี้ยงหัวลิงที่เห็นในเรือนรับรองลวี่สุ่ย ก็รู้สึกคลื่นไส้ เขาโบกมือแล้วพูดว่า “ปล่อยลิงไปเถอะ ให้พ่อครัวทำอาหารอะไรก็ได้ องค์หญิงว่าอย่างไรบ้าง?”
องค์หญิงเก้าคงไม่ขัดความเห็นของจินเฟิงในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ แถมบนเวทีกำลังแสดงเรื่องที่นางกับจินเฟิงใช้ชีวิตอย่างลำบากเพื่อสร้างตูเจียงเยี่ยน ถ้าชาวบ้านรู้ว่าพวกเขาจัดงานเลี้ยงหัวลิง ผลที่ตามมาจะคาดไม่ถึง
ดังนั้นจึงพยักหน้าเป็นการเห็นด้วย
“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะรีบไปปล่อยลิงเดี๋ยวนี้” เว่ยต้าถงรีบวิ่งไปแจ้งห้องครัว
บริเวณโดยรอบตูเจียงเยี่ยนเคยรกร้าง ตอนนี้ถึงจะคึกคัก แต่ก็ไม่มีสิ่งก่อสร้างมากนัก
