สถานที่ผลิตดินปืนนั้นมีพื้นที่สูงชันกว่าโรงตีเหล็กแห่งใหม่เสียอีก มีหน้าผาสูงชันสามด้านและด้านหนึ่งติดแม่น้ำเจียหลิง การเข้าออกต้องอาศัยเรือและมีผู้คุ้มกันมากกว่าร้อยนายประจำการอยู่
ผู้คุ้มกันในที่นี้เกือบทั้งหมดเป็นทหารผ่านศึกสองรุ่นแรก และเป็นคนที่จินเฟิงไว้ใจมากที่สุดรองจากทหารองครักษ์
ช่วงก่อนหน้านี้ขาดแคลนกำลังพลมาก จินเฟิงก็ยังไม่เคยแตะต้องคนกลุ่มนี้เลย
“ดินปืนคืออะไรหรือ?” เว่ยต้าถงถาม
“ระเบิดมือทำมาจากดินปืนไงล่ะ” จินเฟิงอธิบาย
“อย่างนี้นี่เอง!”
เว่ยต้าถงร้องอ๋อ
เขาเคยเห็นพลังทำลายล้างของระเบิดมือในต้าหม่างพัว แต่ไม่เคยสัมผัสในระยะใกล้ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าระเบิดมือทำมาจากอะไร
“ท่านอาจารย์ ข้ายอมรับว่าระเบิดมือมีอานุภาพร้ายแรง แต่สามารถระเบิดภูเขาอวี้เหล่ยได้จริงหรือ?” เว่ยต้าถงถามอีก
“ระเบิดมือลูกเดียวระเบิดไม่ได้หรอก แล้วถ้าเป็นร้อยลูก พันลูกล่ะ?”
จินเฟิงกล่าว “และข้าก็ไม่ได้คิดจะระเบิดภูเขาอวี้เหล่ยให้ถล่มลงมาในครั้งเดียว แต่จะระเบิดทีละส่วน รอให้ชาวบ้านขนหินที่แตกออกไปก่อน แล้วค่อยระเบิดส่วนต่อไป แบบนี้เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด”
“ท่านอาจารย์พูดถูกต้อง” เว่ยต้าถงพยักหน้า
