“ไม่ค่อยพอหรอก” จินเฟิงส่ายหน้า “ไม่ใช่แค่ระเบิดไม่พอ สว่านเจาะหิน ที่ใช้เจาะหินก็ยังทำไม่เสร็จ ข้าถึงให้ใต้เท้าเว่ยรวบรวมชาวบ้านมาทำร่องน้ำก่อน รอให้สะสมระเบิดได้มากพอ รอผลิตสว่านเจาะหินเสร็จแล้ว ค่อยรวบรวมคนงานมาขนหินที่แตกออกไปที่ภูเขาอวี้เหล่ย”
จินเฟิงไม่ใช่คนประเภทที่ไม่สนใจชีวิตผู้อื่น
แม้แต่กับนักโทษประหาร จินเฟิงก็ไม่ได้ให้พวกเขาเสี่ยงเพื่อเพิ่มผลผลิต แต่ใช้วิธีที่ปลอดภัยที่สุดในการทดลองและผลิต
โรงงานดินปืนก่อตั้งมาเป็นเวลานาน แต่ไม่เคยเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตแม้แต่ครั้งเดียว
อาจเป็นเพราะเหตุผลนี้ทำให้นักโทษประหารรู้สึกถึงความเมตตาของจินเฟิง ดังนั้นพวกเขาจึงซื่อสัตย์มาโดยตลอด
ในตอนนี้นักโทษประหารคุ้นเคยกับดินปืนเป็นอย่างดีและบรรลุมาตรฐานสายการผลิตแล้ว จินเฟิงจึงส่งจดหมายกลับไปเพื่อขอให้พวกเขาเพิ่มผลผลิต
“ถ้าอย่างนั้นก็เอาเถอะ ข้ารอข่าวดีจากท่านอาจารย์ก็แล้วกัน”
องค์หญิงเก้าพยักหน้าเล็กน้อย “ใต้เท้าเว่ย แล้วเขื่อนเฟยซาและทางแยกน้ำที่ท่านอาจารย์พูดถึงล่ะ อยู่ตรงจุดใด?”
“อยู่ทางนั้น…”
เว่ยต้าถงเริ่มอธิบายตำแหน่งและหลักการของเขื่อนเฟยซาและทางแยกน้ำรูปปากปลาให้องค์หญิงเก้าฟัง
