น
โยน
“ไท่จื่อ วันนี้อากาศดีนัก คุณหนูมากมายอยู่พร้อมหน้า มีผู้แต่งกลอน คลายอารมณ์ดีหรือไม่เจ้าคะ?”
องค์รัชทายาทเลิกคิ้ว
“คุณหนูจ้าวหมายความว่าอย่างไร?”
อ๋อง วี่ ซือ ชวี่ มองนางอย่างมีแววสนุก เขารู้ดีว่านางมิใช่คนชอบ ออกหน้า วันนี้กลับรีเริ่มเอง ช่างน่าสนใจ
“คุณหนูทุกท่านล้วนศึกษากวีมาแต่เยาว์วัย ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้
หากมีบทกลอนประกอบ คงงามยิ่ง”
นางเหลือบตามองฉินอี้เหมี่ยวอย่างมีนัย นี่คือโอกาสที่มอบให้ ฉินอี้
เหมียวรับสัญญาณทันที
“ถูกต้องเจ้าค่ะ นั่งเฉยก็เปล่าประโยชน์ มีสู้ประลองกวีกันสักหน่อย”
องค์รัชทายาทหัวเราะ
“เช่นนั้นก็ดี น้องสาม น้องสี่ เห็นว่าอย่างไร?”
อ๋อง พยักหน้า ส่วนอ๋องชงี่ยมโดยไม่ตอบ
“แต่ต้องมีหัวข้อ”
คุณหนูผู้หนึ่งเอ่ย จ้าวเข่อหรันมองไป เห็นเด็กสาวหน้ากลมแดงระ เรือยิ้มให้อย่างเป็นมิตร อ๋องสวี่จึงเอ่ยเบา ๆ
“คุณหนูหลินคิดเห็นอย่างไร?”
ทันใดนั้นนางจึงนึกออก ธิดาแม่ทัพหลิน เวย คุณหนูหลิน ว ว เด็ก
สาวหน้าแตงกล่าวเสียงเบา
“แล้วแต่ทุกท่านเจ้าค่ะ”
อ๋อง พลันเสนอ
“คุณหนูจ้าวเป็นผู้เสนอ มิสู้ให้นางกําหนดหัวข้อ”
สายตาทุกคู่หันมาที่จ้าวเข่อหรัน นางยิ้มบาง
“ข้า กล้าหรอกเจ้าค่ะ ความรู้ข้ามีน้อย มีให้พี่หญิงอี้เหมี่ยวกําหนด เถิต นางคือยอดสตรีอันดับหนึ่งแห่งต้าลี่”
องค์รัชทายาทพยักหน้าเห็นด้วย ฉินอี้เดี่ยวยิ้มรับ
“เช่นนั้น ข้าขอเสนอ ดอกเหมย” วันนี้เป็นวันเกิดท่านย่า นางโปรต เหมยยิ่ง
