่งหนีไปต่อหน้าผู้ คน นั่นต่างหากที่ผิด เจ้าเป็นบุตรีภรรยาเอกแห่งไท่ชื่อ และเป็นหลานสาว จวนกั๋วกง เจ้าควรสงบเยือกเย็น ต่อให้ถูกกระทบ ก็ต้องยืนหยัดอย่างไม่สะ ทก โดยเฉพาะวันนี้ที่องค์รัชทายาท อ๋องหวี่ และอ๋อง ต่างอยู่ เจ้าทําเช่น นั้น พวกเขาจะมองเจ้าอย่างไร?”
ไม่?”
ถ้อยคําดุจค้อนหนัก กระแทกจนจ้าวเย่อเหรินได้สติ
“ท่านแม่…แล้วจะทําอย่างไร ? พวกเขาจะมองว่าข้าไร้มารยาทหรือ
“วางใจเถิด แม่เชื่อว่าท่านยายจะจัดการเรียบร้อย เพียงจ่าบทเรียน วันนี้ไว้ อย่าให้เกิดอีก”
จ้าวเย่อเหรินพยักหน้าแรง
“ข้าจะระวังเจ้าค่ะ”
ไม่นานสองแม่ลูกก็ออกจากสวน และแทบจะสวนทางกับกลุ่มองค์รัช ทายาท อ๋องชวี่ และอ๋องอี้ ที่พาคุณหนูทั้งหลายเดินเข้ามา ดอกไม้ที่ถูก ทําลายก่อนหน้า ถูกคนงานเก็บกวาดเปลี่ยนใหม่เรียบร้อย สวนจึงยังดูงด งามราวไร้สิ่งใดเกิดขึ้น แต่สําหรับจ้าวเข่อหรัน นางรู้ดี พายุเพิ่งเริ่มเท่านั้น
ไม่นานทุกคนมาหยุดที่ศาลากลางสวน แม้ไม่ใหญ่โต แต่มีที่นั่งหิน ล้อมรอบพอเหมาะ ชาร้อนและขนมถูกยกมาวาง คุณหนูทั้งหลายต่าง พยายามเผยเสน่ห์ของตนโดยไม่ให้ดูจงใจ โดยเฉพาะเมื่อองค์รัชทายาท ประทับอยู่ โอกาสเช่นนี้ใช่ว่าจะมีบ่อย
ในสายตาคนอื่น ผู้โชคดีคือฉันเหมี่ยวและจ้าวเข่อหรัน ที่ได้นั่งร่วม ในศาลา จ้าวเย่อหรันเฉยชา แต่ฉินอี้เหมี่ยวกลับหัวใจเต้นแรง นี่คือโอกาสดึง ดูดสายตาองค์รัชทายาท จ้าวเข่อหรันเห็นแววตานั้นชัด จึงเอ่ยขึ้นอย่างอ่อ
