้าก็ อย่าได้หวัง! หากมิใช่เห็นแก่ที่นางจะเป็นแม่สามีในภายหน้า ข้าคงไม่ปล่อย ผ่านง่าย ๆ”
จ้าวเข่อเหรินสะอื้น
“ไม่ใช่เพราะนาง…ทั้งหมดเป็นความผิดของจ้าวเข่อหรัน! นางเป็นพี่
สาวแท้ ๆ กลับไม่คิดช่วยข้า ปล่อยให้ข้าถูกหัวเราะเยาะ!”
คําพูดนั้นทําให้ฉันเชียงเหอขมวดคิ้ว
“ว่าแต่ เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่? เหตุใดเจ้าจึงนําภาพ ชุน เกอเหยียบหิมะ’ ไปมอบให้ฮูหยินหลิน? แล้วภาพในมือจ้าวเข่อหรันมาจาก ไหน? นางจะยอมมอบภาพให้เจ้าจริงหรือ?”
ถูกซักถามต่อเนื่อง จ้าวเข่อเหรินอึกอัก พูดไม่ออก ฉันเชียงเหอมอง เพียงแวบเดียวก็เข้าใจ ลูกสาวตนคิดจะสับเปลี่ยนภาพของจริงไปเอาหน้า
“บอกข้ามาตรง ๆ เจ้าคิดจะสลับภาพใช่หรือไม่?” เมื่อรู้ว่าปิดบังมิได้ จ้าวเข่อเหรินจึงยอมรับเสียงเบา
“ข้าเพียงอยากเอาใจฮูหยินหลิน…ไม่คิดว่าจะผิดพลาดเช่นนี้”
ฉันเชียงเหอถอนใจยาว เรื่องราวชัดเจนในใจ นางคงคิดลอกภาพขั้น หนึ่งฝัน แล้วหาโอกาสสับเปลี่ยนของจริง ทว่าสวรรค์เล่นตลก กลับหยิบของ ปลอมไปมอบเสียเอง ส่วนจ้าวเข่อหวั่นที่ไม่รู้เรื่อง ก็ยังนําภาพจริงไปถวาย เป็นของขวัญวันเกิด ชะตาช่างเย้ยหยันนัก เงียบไปครู่หนึ่ง ฉินเชียงเหอจึง เอ่ยช้า ๆ
“เจ้ารู้หรือไม่ วันนี้เจ้าผิดตรงไหน?”
จ้าวเย่อเหรินก้มหน้าเงียบ ในใจยังดื้อรั้นว่าตนมิได้ผิด
“เรื่องติดสลับภาพ ข้าไม่ตําหนิเจ้า เจ้ารักหลินชื่อจื่อมานาน ย่อม อยากเอาใจแม่เขา ข้าเข้าใจ แต่ในงานใหญ่เช่นนี้ เจ้ากลับวิ
