องค์หญิงเก้าและชิ่งซินเหยาก็หันไปมอง
มีดทหารเล่มใหม่นี้มีสีดำสนิทเหมือนกับดาบดำสนิท แต่ไม่ยาวเท่า รวมด้ามมีดแล้วก็เพียงสามสิบเซนติเมตรเท่านั้น
เมื่อชักมีดออกมา ก็พบว่าด้านหนึ่งเป็นคมมีด อีกด้านหนึ่งเป็นฟันเลื่อย
บนด้ามมีดยังฝังแก้วไว้ด้วย ใต้แก้วมีเข็มเล็กๆ หมุนไปมา
“ท่านอาจารย์นี่ทุ่มทุนสร้างจริง ๆ กระจกที่ทำจากสุ่ยอวี้ก็เอามาติดด้วย!”
ชิ่งมู่หลานชี้ไปที่กระจกอย่างตื่นเต้น “หากแกะสุ่ยอวี้ก้อนนี้ออกมา คงขายได้ราคาไม่น้อย!”
“ท่านอาจารย์เป็นคนที่เน้นการใช้งานจริง เขาติดสิ่งนี้คงไม่ใช่เพื่อความสวยงามหรอก”
องค์หญิงเก้าส่ายหน้า
“หากไม่ใช่เพื่อความสวยงาม แล้วจะเพื่ออะไรอีกล่ะ?”
“เดี๋ยวก็รู้เอง”
องค์หญิงเก้ามองไปที่จินเฟิงที่ยืนอยู่บนแท่นด้วยแววตาคาดหวัง
และแล้วเมื่อแจกจ่ายมีดทหารเสร็จ จินเฟิงก็เปิดชุดฉางเผาของตัวเองออก
ที่ขาของเขาก็มีมีดทหารแบบเดียวกันผูกติดอยู่
“มีดทหารเล่มนี้ ข้าออกแบบมาเพื่อการเอาชีวิตรอดในป่าโดยเฉพาะ สามารถผูกไว้ที่ขา แขนหรือเอวก็ได้ แบบนี้จะไม่หล่นหายง่าย เวลาชักมีดก็สะดวกกว่า”
