เมื่อชิ่งมู่หลานได้ยินดังนั้น ก็หยิบปลอกมีดขึ้นมาดู ก็พบว่ามีรูสี่รูที่สามารถร้อยเชือกได้จริง ๆ
หลังจากอธิบายเรื่องปลอกมีดเสร็จ จินเฟิงก็ชักมีดทหารที่ขาของเขาออกมา ก่อนอื่นก็ชี้ไปที่ฟันเลื่อยที่สันมีดแล้วพูดว่า “ฟันเลื่อยนี่ไม่ต้องอธิบายมาก ไม่ได้มีประโยชน์อย่างอื่น นอกจากใช้เป็นเลื่อยเท่านั้น”
พูดจบก็ชี้ไปที่สุ่ยอวี้บนด้ามมีด “พวกเจ้าเห็นสุ่ยอวี้ก้อนนี้กับเข็มเล็ก ๆ ข้างในหรือไม่ นี่ไม่ใช่เอาไว้ประดับเล่น ๆ”
เมื่อองค์หญิงเก้าได้ยิน ก็ยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยแล้วเลิกคิ้วใส่ชิ่งมู่หลาน
ชิ่งมู่หลานเบะปากแล้วถามขึ้นว่า “แล้วมันเอาไว้ทำอะไร หรือว่าถ้าพวกเขาเจอเรื่องลำบากก็ให้แกะเอาไปขายเอาเงินมาใช้ยามฉุกเฉิน?”
ผู้คุ้มกันภัยหลายคนต่างพากันหัวเราะออกมา
แต่จินเฟิงไม่ได้หัวเราะ กลับพยักหน้าอย่างจริงจัง “นั่นก็เป็นประโยชน์อย่างหนึ่งของมัน เพราะไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าชีวิตของตัวเอง หากประสบกับสถานการณ์ยากลำบากและสามารถใช้สุ่ยอวี้แลกเงินได้ ก็อย่าเสียดาย หากควรแลกก็แลก”
เมื่อผู้คุ้มกันภัยได้ยินจินเฟิงพูดเช่นนั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้น
คนที่องค์หญิงเก้าและชิ่งซินเหยาพามาต่างก็แสดงความซาบซึ้งใจออกมา
