บทที่ 670 โลกใบนี้ใหญ่เกินกว่าที่จะจินตนาการได้
“เพราะเหตุใด?”
องค์หญิงเก้าถามด้วยใบหน้าขมวดคิ้ว
“องค์หญิง การเพาะกล้าต้องใช้เวลา!”
จินเฟิงกล่าวว่า “อีกทั้งจานเฉิงอยู่ห่างไกลจากต้าคังมาก ถึงแม้ข้าจะส่งคนไปหาข้าวจานเฉิงสำเร็จ แต่ละคนแบกเมล็ดพันธุ์ข้าวจานเฉิงกลับมาคนละ 100 จิน ข้าส่งคนไป 100 คนก็นำกลับมาได้แค่ 10,000 จินเท่านั้น ปีหน้าเอาไปทำเมล็ดพันธุ์ยังไม่พอด้วยซ้ำ”
“จริงสินะ ยังมีการเพาะกล้าอีก”
องค์หญิงเก้าไม่ได้ทำนาจึงมองข้ามความรู้พื้นฐานนี้ไปโดยสัญชาตญาณ
“ท่านอาจารย์ จานเฉิงอยู่ตรงนี้ใช่หรือไม่ ดูเหมือนจะไม่ไกลเท่าใดนัก”
ชิ่งมู่หลานก้มหน้ามองแผนที่แล้วพูดขึ้น
“แผนที่กับความเป็นจริงจะเหมือนกันได้อย่างไร?” จินเฟิงกล่าว “มาตรวัดที่ข้าใช้นั้นใหญ่มาก ระยะทางเท่าเล็บมือนี้ก็ประมาณ 100 ลี้แล้ว เจ้าลองเอาเล็บวัดดูสิว่าจานเฉิงไกลแค่ไหน?”
“เล็บมือเดียวก็แทน 100 ลี้เชียวหรือ?”
ชิ่งมู่หลานหยิบเล็บมือขึ้นมาวัดจริงๆ
